« لا ضرر ولاضرار » قيد « في الاسلام » زياد شده اگر چه علامه در تذكره نيز قيد « في
الاسلام » را ذكر كرده اما به لحاظ اينكه علامه از عامه نقل روايت مىكند واعتماد به روايات عامه دارد اما براي خاصه اين قيد سنديت ندارد وچنانچه غير علامه هم در نقل اين جمله قيد « في الاسلام » را آورده از جهت اعتماد بر علامه بوده .
إذا عرفت هذا فنقول ههنا مقامان :
مقام أول : آن كه نظر به أكثر روايات از جمله لا ضرر مطلق است وهيچ كدام از دو « قيد على المؤمن » و « في الاسلام » را ندارد ودر روايات معتبره عند الخاصة نيز اين دو قيد وجود ندارد گوييم أصل عدم زيادة است واين دو قيد زايد از كلام رواة است كه نقل به معنا كردهاند ومنشأ اين أصل بناء عقلاء است در أصل عدم زيادة يا عدم نقصان ؛ به عبارة أوضح آن كه چون انسان محل سهو ونسيان است ممكن است جزئي از كلام را فراموش نمايد وكمتر از أصل را روايت كند اما زياد كردن جمله يا لفظي را در عبارت ، ممكن است از روى عمد وجعل زياد نمايد وچون امر غير مشروع مىباشد در روايت چيزى عمداً زياد نماييم گوييم أصل عدم زيادة است به واسطه اطمينان به موثقين وعدول رواة ، اما تنقيص چون مستند به سهو ونسيان است از ثقات ، وعدول استبعادى ندارد فثبت من هذا اينكه اين قاعده أصل عدم زياد شدن چيزى در كلام موثقين بناء عقلاء است اما در محل نزاع به ملاحظه اينكه در روايات خاصه اين قيد نيست وأغلب روايات مجرد ومطلق از قيود است يك أصل ديگرى كه مقدم بر اين أصل است جارى مىشود وآن أصل عدم زيادة است كه عدم أزلي مىباشد كه قدر متيقن در كلام جمله لا ضرر مطلق است پس استصحاب مىكنيم عدم زايد را يا آن كه گوييم اين دو قيد ، قيد توضيحي است نسبت به مورد روايت نه آن كه قيد احترازي باشد بنا بر عدم زيادة وفايده وجود وعدم اين قيد از مباحث آتيه در مقام فقه الروايات مستفاد مىشود ويأتي ما يدل عليه .
مقام ثاني
آن كه جمله « لا ضرر ولاضرار » كبرى نيست جهت صغرويات مخصوصة منصوصه كه