فراز كردن :
باز كردن ، بستن .
فرّاش :
گسترنده ، فرشكننده .
فراغ بال :
آسودگى خاطر ، جمعيت خاطر ، آرامش .
فراق :
جدايى ، دورى ، هجران .
فراقى :
نوعى شعر و غزل با مضمون جدايى و هجران .
فرجام :
عاقبت ، سرانجام ، پايان كار .
فرّج :
گشايش .
فرّخ پى :
نيكوقدم ، خجسته پى ، آن كه آمدنش موجب خير و بركت است .
فرخنده :
خجسته ، نيكبخت .
فرخندهفال :
نيكوفال ، خوشبخت .
فردوس :
بهشت .
فرزانه :
دانشمند ، آگاه .
فرّ :
شكوه ، عظمت .
فرض :
فريضه ، واجب . آنچه كه انجامش واجب است مانند نماز .
فرقت :
جدايى ، فراق .
فروبستگى :
بسته بودن ، گرهخوردگى .
فروبسته :
گرهخورده ، بسته شده .
فروغ :
پرتو ، نور ، روشنايى .
فروكش كردن :
اقامت كردن ، رخت افكندن .
( غزل 216 )
فروكشيدن :
فروافكندن ( بار و بنه ) ، پايين آوردن ، پياده كردن .
فروگذاشتن :
رها كردن ، كوتاهى كردن .
فرهاد :
جوان سنگتراش و پيكرتراشى كه دلبستهى شيرين شد اما بر اثر توطئهى خسرو پرويز ، در راه عشق شيرين جان باخت .
فزون :
افزونى ، فراوانى ، گسترش ( غزل 107 )
فساد :
تباهى ، بدكارى ، گناه .
فسق :
نافرمانى ، گناه ، ترك فرمان الهى .
فسوس :
ريشخند ، استهزا ، مسخرگى ، فريب .
فسون :
( - افسون ) ، جادو ، فريب ، نيرنگ .
فصيح :
شيوا ، نغز .
فضل :
برترى ، دانش .
فضايل :
برترىها ، جمع فضيلت ، كمالات .
فضول :
ياوهگو ، بيهودهگو ، مداخلهگر در كار ديگران ، كنجكاو .
فضولى :
ياوهگويى ، مداخلهى بىجهت در كار ديگران .
فطرت :
سرشت ، طبيعت و ذات هر چيز .
فغان :
فرياد ، ناله .
فقر :
درويشى ، بىچيزى ، در اصطلاح عرفانى :
وارستگى ، قناعت . بسنده كردن به حد اقل نيازمندىها .
فنا :
نيستى ، فانى شدن .
فىالجمله :
خلاصه .
فيض :
بخشش ، ريزش ، جوشش ، فراوانى .