دليرى :
گستاخى .
دليل :
راهنما ، راه بلد .
دم :
نفس ، لحظه .
دمادم :
لحظه به لحظه ، به طور پيوسته . برخى ، دمادم تلفظ كردهاند به معناى به دنبال هم .
دمار بر آوردن :
هلاك كردن ، نابود كردن .
دماغ :
مغز سر ، فكر ، خاطر .
دم دادن :
افسون كردن ، فريب دادن .
دم در كشيدن :
ساكت شدن ، خاموش شدن ، سخن نگفتن .
دمساز :
همدم ، يار ، غمگسار .
دم سرد :
آن كه نفس سردى دارد ، مجازا نامهربان ، سرد مهر .
دميدن :
فوت كردن ، روييدن ، طلوع كردن .
دن :
خم قير اندود ، خم بزرگ شراب .
دنىّ :
پست ، فرومايه .
دنيى :
دنيا ، جهان ماده .
دوام :
پايندگى ، جاودانگى ، استوارى و پايدارى .
دوتا :
خميده ، تابدار ، تا خورده . ( زلف دوتا :
گيسوى تابدار / 136 )
دور قمرى :
گردش كوتاه مدت ماه ، دورهى درخشش ماه .
دوستكام :
آن كه كارهايش مطابق ميل دوستان باشد .
دوش :
شب گذشته ، ديشب ، نيز ، كتف ، شانه . در بيت زير حافظ اين واژه را در هر دو معنى به كار برده است . ( غزل 283 )
ز كوى ميكده دوشش به دوش مىبردند * امام شهر كه سجاده مىكشيد به دوش
دوشين :
ديشبى ، دوشينه .
دولت :
بخت و اقبال ، دستگاه ، سامان .
دولتپناه :
حمايتگر و پناهدهندهى بخت و اقبال .
دولتخواه :
خواستار بخت نيك ، نيك خواه .
دولت سرا :
خانهى نيك بختى ، كاخ ، خانهى مجلل .
دولتى طالع :
نيك بخت ، خوش طالع ، برخوردار از طالع خوب .
دون :
پست ، فرومايه .
دهر :
روزگار ، زمانه ، دوران ، زندگى .
دى :
ديروز .
ديّار :
باشنده ، ساكن ، موجود .
ديجور :
بسيار تاريك .
ديدار :
چهره ، روى ، رخسار .
دير رندسوز :
صومعه و عبادتگاهى كه رندان در آن در سوز و گداز و در رنج و محنت به سر مىبرند . استعاره از دنيا .
دير :
صومعه ، معبد ، عبادتگاه .
دير مغان :
عبادتگاه مغان ، معبد زردشتيان ، آتشكده ، ميخانه ، ميكده و محل ، زندگى و كار پير مغان است . دير مغان در نظر حافظ ، همانند پير مغان ارجمند و جاى صفا و يكرنگى است .