بكر و خداداد خود جلوهگرى مىكند .
7 - درختان ، به سبب دلبستگى به ميوهى خود ، همه زير بار هستند ؛ خوش به حال سرو كه از بار غم دلبستگى آزاد است . [ به درختان شخصيت بخشيده و ميوه داشتن آنها را نشان دلبستگى و تعلق خاطر آنها مىداند و به سبب اين دلبستگى بايد بار ميوه را تحمل كنند ، اما سرو در اين ميان از بار تعلق آزاد است چون ميوه ندارد . ]
8 - اى مطرب ، غزل شيوايى از سرودههاى حافظ را بخوان تا من به ياد روزگار شادى و نشاط ، گريه كنم ! [ نسخهى خانلرى به جاى بگويم ، بگريم ضبط كرده كه به لحاظ ارتباط معنايى اجزاى جملات بيت ، درستتر است و ترجيح دارد ؛ زيرا كه معمولا انسان به خاطر شادىهاى از دست رفته متأثر مىشود و مىگريد . ]
174 - نغمهى داودى
مژده اى دل كه دگر باد صبا بازآمد * هُدهُد خوشخبر از طرفِ سبا بازآمد
بركش اى مرغِ سحر نغمهى داودى باز * كه سليمانِ گُل از بادِ هوا بازآمد
عارفى كو كه كند فهم زبانِ سوسن * تا بپرسد كه چرا رفت و چرا بازآمد
مردمى كرد و كرم لطفِ خداداد به من * كآن بُتِ ماهرُخ از راهِ وفا بازآمد
لاله بوى مىِ نوشين بشنيد از دمِ صبح * داغ دل بود به امّيد دوا بازآمد
چشمِ من در رهِ اين قافلهى راه بماند * تا به گوشِ دلم آوازِ درا بازآمد
گرچه حافظ درِ رنجش زد و پيمان بشكست * لطفِ او بين كه به لطف از درِ ما بازآمد
1 - اى دل ، مژده بده كه باد صبا ، بار ديگر برگشت و از سوى يار خبر خوش آورد ، مانند هدهد كه از سرزمين سبا باخبر خوش بازگشت . [ به داستان سليمان اشاره دارد كه هدهد به عنوان پيك او به سرزمين سبا رفت و از بلقيس فرمانرواى آنجا خبر آورد . به طور غير مستقيم ، باد صبا را به هدهد تشبيه كرده است . ]
2 - اى بلبل ، نغمهى داودى خود را ساز كن كه گل شكوفا شده و باد آن را به همه جا برده است .
مانند سليمان كه باد تخت او را بر چمنها مىنشانيد . [ با اشاره به داود پيامبر كه صداى خوش و