شعر « 1 » ( رمل )
نه كه مستقبل و ماضى گنهت مغفورست * گفت اين جوششِ عشقست نه از خوف و رجا
او مىگويذ كه بجان و سر تو كه خواهم كردن تا چندان بايستاذ « 4 » كه پاى او ورم كرد ؛ پاذشاه بخشم مىگويذ كه بس كن ، اين مرا نمىبايذ
طه ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى
( 20 / 1 - 2 ) ، ترا پهلوى خوذ نشاندم و با تو سخن مىگويم ، جهت آن نمىگويم تا تو در رنج افتى ،
إِلَّا تَذْكِرَةً لِمَنْ يَخْشى تَنْزِيلًا مِمَّنْ خَلَقَ الْأَرْضَ
( 20 / 4 ) ، شرح اين قربست ، جهت عوام ارض تن محمّدست ، سماوات مفكّره و مصوّره و مخيّلهء نورانى او ؛
الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى
( 20 / 5 ) بر دل تو قرار گرفتم چند چند
شعر ( رمل )
تختِ دل معمور شذ پاك از هوا * بر وَى الرّحمن على العرش استوى « 14 » « 15 »
همچنان مىگوئى كه من از محمّد مستغنىام به حق رسيذه ، حق از محمّد مستغنى نيست ، چگونه است ؟ همين او را پيش آورده است و آنچ گوئى
وَ لَوْ شِئْنا لَبَعَثْنا فِي كُلِّ قَرْيَةٍ نَذِيراً
( 25 / 51 ) ؛ اكنون « 18 » هيچ كرد ، هيچ خواست لو شئنا ، خوذ
هامش
( 1 ) شعرZK: -Z( 4 ) بايستاذZK: بيستادB( 14 ) استوىBK: + الحكايةZ( 18 ) اكنونhZBK: -Z( 15 ) تخت . . استوى :NM، ج 1 ، ص 225 / 3665 ؛AM، ص 95 / 13 .