فرموذ كه روزى پيغامبر عليه السلام پيش ياران درآمذ ؛ ديذ كه ذمّ دنيا مىكنند ؛ فرموذ كه من احبّ شيئا أكثر ذكره آنچ ذكر دنيا مىكنند از محبّت است
L
( 165 ب )
فرموذ كه آدمى چندانك به چيزى ديگر مشغولست حق تعالى نور خوذ را نمىنمايذ ، چنانك طفل چندانك به چيزى ديگر مشغولست ماذرش فارغ مىباشذ و شير نمىدهذ و كار خوذ مىكنذ ، اگر طفل به هيچچيز مشغول نشوذ بگريذ ماذر را رحم آيذ و شيرش مىدهذ ؛ پس حق نيز مردمان را مشغول مىكنذ چندانك مشغول نباشند حق تعالى نور خوذ را بد آن كس مىدهذ و او را منوّر مىكنذ
فرموذ كه پيغامبر را عليه السلام خلفاست ظاهر و باطن ، امّا علما خلفاى ظاهرند ، اوليا خلفاى باطن ؛ چنانك در مكتب دو سه خليفه باشند ، يكى حرف آموزذ و يكى قرآن و يكى قرائت و خطّ و غيره ؛ علما ظاهر علم مىنمايند كه وضو چنين و زكات و صلاة و بيع و نكاح و طلاق و غيره ، و اوليا همه از ديذار مىگويند و ديذار مىنمايند
پيغامبر صلعم فرموذ كه آدم و من دونه تحت لوائى يوم القيامة و لا فخرى به افتخر على سائر ( ال ) انبياء الفقر فخرى