پروانه گريان سر نهاذ و روانه شذ ؛ همانا كه اينچنين كرامات عجيب از خصايص اولياى كمّل و عارفان اكمل است ،
وَ لا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِما شاءَ
( 2 / 256 ) و حقيقت بايذ دانستن كه وجود مبارك صدّيق اكبر چون حضرت رسول انور را تلو نبوّت بوذ و مقتدئ « 5 » آنچنان مقتدا و من جميع الوجوه اقتدا و اهتدا او را بوذ همچنان كرامات اخلاف او كه خلايق الارض و السمااند ، هم تلو معجزات رسول است عليه السلام و آن حال به حضرت سلطان العاشقين ، معشوق المعشوقين ، مولانا جلال الحق و الدين قدّس اللّه سرّه العزيز مخصوص است و مقصود از تشوّق و تحنّن سيد المرسلين كه وا شوقاه إلى لقاء إخوانى و أعوانى فى الدّين وجود مبارك او بوذه ، چنانك در كتاب مثنوى معنوى « 11 » خوذ از عظمت قربت آن معشوقيّت بيان مىفرمايذ و صفت مىكنذ
شعر ( رمل )
گر ترا گوشيست بشنو ور ترا چشمى « 14 » ببين
شعر ( رمل )
« 16 » هست معشوق آنك او يكتو بوذ * مبتدا و منتهايت او بوذ
چون بيابىاش نمانى منتظر * هم هُوَيدا او بوذ هم نيز سرِ
ميرِ احوالست ولى موقوفِ حال * بندهء آن ماه باشذ ماه و سال
چون بگويذ حال را فرمان كنذ * چون بخواهذ جسمها را جان كنذ
هامش
( 5 ) مقتدىZK: مقتداBانواBK: انوارZ( 11 ) معنوىZ: -BK( 14 ) ترا چشمىZK: بود چشمىB( 16 ) - ص 984 / 2 - 15 هست . . . بدهء ؟ ؟ ؟ ؟ :NM، ج 3 ، ص 80 - 81 / 1418 - 1436 ؛AM، ص 228 - 229 / 25 - 29 ، 1 - 6 .