شعر ( مضارع )
پنهان مشو كه روى تو بر ما مباركست * نظّارهء تو بر همه جانها مباركست
هر دل كه با هواى تو امشب شوذ حريف * او را يقين بدان تو كه فردا مباركست
و پيوسته حضرت ولد چلبى عارف را شيخ الارواح خطاب مىكرد و چون از دورش مىديذ ، مىفرموذ كه ياران شيخ الارواح مىآيذ و اكرام عظيم مىكرد
« 8 / 94 » همچنان منقولست كه روزى ارباب تصوّف در اقشهر تكلّف نموذه حضرت چلبى را جمعيّتى عظيم ساخته بوذند ، بعد از آنك بيرون آمذه به زاويهء مولويان مىرفتند ؛ خدمت ملك الخلفاء اخى موسى رحمه اللّه سر نهاذه سؤال كرد كه اين درويشان چگونه قومند ؟
حال ايشان چيست ؟ فرموذ كه مردم خوشند « 13 » ، مترسّم و ظاهر گير ، امّا بىخذا نشستهاند و آنك از سرّ سرّ خوذ بىخبرست همانا كه از خذا نيز بىخبرست و از حقيقت
وَ هُوَ مَعَكُمْ
( 57 / 4 ) محجوب و پيش عارفان « 16 » خذا خذادان آن كيست كه خذابين باشذ نه خذاخوان
شعر ( منسرح )
جانِ خذاخوان بمرد جانِ خذادان رسيذ
هامش
( 8 / 94 )Z272 بB249 بK399647 ،II , H؛ 425 ،II , T( 13 ) خوشندBK: جوشندZ( 16 ) عارفانZ: + خذاBK