آمذه مىگويذ كه مولانا شهاب الدين با سفيهان روم نبايذ پيچيذن ؛ فرياذكنان برخاست و سر نهاذ و همچنان تبديل جامها كرده در تبديل اخلاق كوشيذه بنده و مريد شذ و نسخهء تفسير شيخ نجم الدين دايه را كه « 4 » سرمايهء محقّقان قرآنست به حضرت چلبى بخشيذه از حدّ بيرون بندگيها كرد و حضرت چلبى آن تفسير را به خدمت ملك المذكّرين « 5 » مولانا علاء الدين قسطمرنيّه رحمه اللّه ايثار كرد و نسخهء آن تفسير هنوز در ممالك روم نبوذ ؛ به بركت آن سلطان درين ممالك شايع گشت « 8 »
« 8 / 76 » همچنان منقولست كه حضرت چلبى از معدن اماسيّه بيرون آمذه به طرف قسطمونيّه مىرفتند ؛ در راه فرموذ كه امروز به حراميان خواهيم رسيذن ، حاضر باشيذ ؛ بعد از ساعتى در نزديكى قلعهء عثمانجق « 12 » به حراميان عنتاب رسيذه غلوّ عظيم كردند و بر حضرت چلبى تيرباران كرده بر ساق مباركش زخمى رسيذ « 13 » و گويند : آن « 14 » روز حضرت چلبى بر سر پيراهن تگلهء عارفى پوشيذه بوذ ؛ همانا كه تيرها مىرسيذ و باز مىجست و حراميان به گمان آنك مگر زير قبا زره پوشيذه است ، پياپى تير پرتاو مىكردند ؛ عاقبتالامر كاروانيان « 16 » را عريان كرده ياران را تجريد كردند و از خدمت شيخ « 17 » بهاء الدين خيّاط خادم تربه پرسيذند كه اين چه كس است ؟ گفت : اين چلبى « 18 » عارفست ، فرزند مولانا جلال الدين ؛ فرياذكنان از اسب ريخته شذند و سرها
هامش
( 8 / 76 )Z265 آB243 بK380626 ،II , H؛ 398 ،II , T( 4 ) كهZK: -B( 5 ) المذكرينK: + قدوة المذكرينZB( 8 ) كشتBK:
+ الحكايةZ( 12 ) عثمانجقZB: عثمانجوقK( 13 ) رسيذZK: رسيدهB( 14 ) آنZK:
اينB( 16 ) كاروانيان واZK: كاوان راB( 17 ) شيخZB: -K( 18 ) چلبىZK: + اميرB