العاقل يكفيه الإشارة ،
وَ ما يَعْقِلُها إِلَّا الْعالِمُونَ
( 29 / 43 )
« 7 / 20 » همچنان حضرت ولد روايت فرموذ كه « 2 » روزى پذرم به من حكايت كرد و گفت كه بهاء الدين ! روزى نور من در عالم ملك بتافت و آفاق عالم را فرا گرفته « 4 » چنانك نيّر اعظم همچون ذرّه در آن نور ناپيذا شذ
شعر « 6 » ( مضارع )
يك ذرّه آفتاب « 7 » نمانذ به روى تو * اين روشن است بر همه عالم چو آفتاب
و در آن حالت به حق تعالى گفتم كه « 8 » خوذ را ببهاء الدين بنمايم ؛ خطاب عزّت در رسيذ كه وقت نيست ؛ اكنون هر وقتى كه خوذ را ببينى « 9 » كه خوشى « 10 » دارى و خوشوقتى ترا دست داذ و حالت خوش بر تو نزول كرد ، بدانك در آن وقت آن خوشى منم
شعر ( رمل )
ليك ما را چو بجوئى سوى شاذيها جو * كه مقيمانِ خوشآباذِ جهانِ شاذيم
« 7 / 21 » الحكاية : همچنان ياران امين كه امناى گنج يقين بوذند رضوان اللّه عليهم اجمعين چنان روايت كردند كه حضرت سلطان ولد در حال مرض موت چلبى حسام الدين نوّرنا اللّه بنور مرقده
هامش
( 7 / 20 - 7 / 21 )Z229 آB211 آ - بK279528 ،II , H؛ 60 - 259 ،II , T( 2 ) كهZK: -B( 4 ) كرفتهBK: كرفتB( 6 ) شعرZK: - .
( 7 )aآفتابZ:
-BK( 8 ) كهZK: -B( 9 ) ببينىBK: بينىZ( 10 ) خوشىBK: -Z