شعر « 1 » ( رجز )
اى شه حسام الدين حسن مىگوى با جانان كه من * جان را غلافِ معرفت « 3 » بهرِ حسامت مىكنم
و در غزلى ديگر گفته « 4 »
شعر ( رمل )
اى ضياء الحق ذو الفضل حسام الدين تو * عارفِ طبِّ دلى بىرگ و نبض و مجَسى « 7 »
و همچنان « 8 » من نيز او را مقتداى خوذ ساخته خليفهء حقّش مىدانم و چندانك « 9 » وجود مبارك او در قيد حياتست در پى اشارت والد « 10 » مىپويم و بندگيش مىكنم و معزّز و مبجّل مىدارم
« 6 / 22 » همچنان خدمت ولى پنهان ، سراج الدين مثنوىخوان رحمه اللّه چنان روايت كرد كه درويشى بوذ عزيز شيخ محمد حيدرى نام كه يار غار حاجى مبارك حيدرى « 13 » بوذ و او را از سر اخلاص و محبّت بوستان به آن حضرت چلبى شذه بوذ و در صنعت باغبانى يد بيضا داشت ؛ روزى حكايت كرد كه از حضرت چلبى « 15 » رنجش نموذه از بوستان غيبت كردم و در ميان باغى فروكشيذم به نيّت « 16 » آنك ديگر
هامش
( 6 / 22 )Z219 بB203 آK502 252 ،II , H؛ 224 ،II , T( 1 ) شعرZK: -B( 3 ) معرفتZK: معترفB( 4 ) كفتهZK: كفتB( 7 ) مجسىZB: محسبىK( 8 ) و همچنانZK: -B( 9 ) و چندانكZB: چندانكK( 10 ) والدZB: والدىK( 13 ) [ سطر 11 - 13 ] خدمت . . . حيدرى نامZB: خدمت شيخ محمدK( 15 ) [ سطر 14 - 15 ] شذه بوذ . . . چلبىZK: -B( 16 ) به نيتBK: نيتZ