شعر ( رمل )
نغمهء آوازِ آن صافى جسد * هر دمى در گوشِ حِسّش مىرسذ
از رهى كهِ إنس از آن آگاه نيست * زانك زين محسوس و زين اشْباه نيست « 4 »
همنشينان نشْنوند او بشنوذ * اى خنك جان كو به غيبش بگْروذ « 2 »
بعد از آن حضرت مولانا و اصحاب و اكابر شهر همچنان سماع كنان و اغانى زنان تا تربت حضرت مولاناى بزرگ بهاء الدين ولد قدّس اللّه سرّه رفتند و آن روز چه عنايتها و رحمتها و دولتها كه بر سر ياران باران كرد و
ذلِكَ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ عَلَيْنا وَ عَلَى النَّاسِ
( 12 / 38 )
وَ اللَّهُ يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ يَشاءُ
( 2 / 105 )
« 6 / 16 » همچنان « 8 » خدمت مولانا سراج الدين مثنوىخوان معنىدان « 14 » رحمه اللّه روايت كرد كه « 10 » چون حضرت مولانا از جهان غرور بعالم سرور رحلت نموذ اكابر كبّار و كبار فجّار از سر حسد و انكار در محكمهء قاضى سراج الدين رحمه اللّه جمعيّت عظيم كرده حضرت
هامش
( 6 / 16 )Z216 بB200 آK244493 ،II , H؛ 212 ،II , T( 8 ) همچنانZK: -B( 10 ) كهZK: -B( 14 ) معنىدانZK: -B( 2 ) [ سطر 2 ، 4 ] نغمهء . . . رسذ ، همنشين . . . بكروذ :NM، ج 3 ، ص 244 / 4276 - 4277 ؛AM، ص 306 / 5 - 6 .
( 4 ) از رهى . . . اشباه نيست :NM، ج 4 ، ص 383 / 1781 ؛AM، ص 370 / 18 .