شعر ( رجز )
باذا مبارك در جهان سور و عروسيهاى ما * سور و عروسى را خذا ببريذه بر بالاى ما
إنّ القلوب فرّجت إنّ النّفوس زوّجت * إنّ الهموم اخرجت در دولتِ مولاى ما
الى آخره
و همچنان در شب زفاف اين غزل را فرموذ كه « 6 »
شعر « 7 » ( مجتث )
مباركى كه بوذ در همهء عروسيها * درين عروسى ما باذ اى خذا تنها
مباركى شبِ قدر و ماهِ روزه و عيد * مباركى ملاقاتِ آدم و حوّا
مباركى ملاقاتِ يوسف و يعقوب * مباركى تماشاى جنة المأوى
مباركى دگر كآن بگفت درنايذ * نثارِ شاذئ اولادِ شيخِ و مهترِ ما
به همدمى و خوشى « 12 » همچو شير باذ و عسل * باختلاط و وفا همچو شكّر و حلوا
مباركى تبارك نديم و ساقى باذ * بر آن كه گويذ « 13 » آمين بر آن كه كرد دعا
« 5 / 22 » همچنان حضرت فاطمه خاتون را كرامات ظاهر و باطن بىحدّ بوذ ، اغلب ايام صائم اليوم و قائم الليل بوذى « 15 » و در دوسه روز بارى افطار كردى ، و طعام را به درويشان و يتيمان و عورتان « 16 » بيوه ايثار كردى و محتاجان را پيراهن و بارش بخشيذى و هميشه قليل الاكل و النوم
هامش
( 5 / 22 )Z204 بB189 آK207462 ،II , H؛ 165 ،II , T( 6 ) كهZK: -B( 7 ) شعرBK: -Z( 12 )aو خوشىZ: خوشىBK( 13 )bكه كويدhZBK: كويدZ( 15 ) بوذىZK: -B( 16 ) عورتانZDKحورزنانhK