شعر ( رمل )
گفت حقّ اندر سفر هرجا روى * بايذ اوّل طالبِ مردى شوى
« 2 » گفتند درين شهر ما مشايخ كرام و علماى عظام بسيارند ، امّا شيخ الاسلام و محدّث ايّام خدمت « 4 » شيخ صدر الدين است كه در جميع علوم دينى و طريقت مشايخ يقينى عديم المثل است ؛ خواجگان شهر او را برگرفته به زيارت شيخ صدر الدين روانه شذند و قرب دويست دينارى ارمغانيهاى عجيب و تحف غريب با هم بردند ؛ چون خواجهء تبريزى بر در شيخ رسيذ بسا خدم و حشم و شاهد و غلامان « 8 » ديذ و حجّاب و بوّاب و طواشى « 6 » « 7 » هرچه تمامتر تماشا كرده « 9 » ازين حال انفعال نموذه ملول شذ كه من به زيارت امير آمذم يا به ديذن فقير ؟ گفتند شيخ را اين معنى زيان نمىكنذ كه او نفس كامل دارذ ؛ چنانك حلوا طبيب را زيان ندارذ ، امّا رنجور محرور « 11 » مزاج را زيان دارذ و نشايذ حلوا خوردن ؛ عليها به اكراه تمام درآمذه « 12 » صحبت آن « 13 » بزرگ را دريافته ، از حضرت شيخ همّتى استدعا كرده از زيانهاى متواتر خوذ شكايت نموذ و طلب استخلاص كرد و گفت كه در
. . . . . . . . . .
هامش
( 4 ) خدمتZB: -K( 8 ) و غلامانKB: غلامانK- -
( 7 ) طواشىZ: تواشىBK- -
( 9 ) كردهZK: كردB- -
( 11 ) محرورZB: بخوردK- -
( 12 ) درآمذهZB: + وK- -
( 13 ) آنZK: اوB( 2 ) كفت . . . شوى :NMج 2 ، ص 2 / 2221 ؛AMص 153 / 22
( 6 ) طواشى : خواجكانى كه در بندكى سلطان يا امير باشند ( ر . ك . بهeremertauQ , skulmaM snatlus sed eriotsiHج 1 ، ص 132 ، 365 ؛hisracnuzU ikkaH . I , lahdem anitalikset itelved ilnamsOص 339 ، 365 ، 371 ، 377 ، 446 ؛niddefereS . M , relemilek e ? ckr ? uT ad ? an ? alveM relriis eckr ? uT ev , MT، ج 4 ، ص 145 )