سالِ ديگر آمذ او دامنكشان * هى كجا بوذى به درياى خوشان « 1 » من نَجِس زينجا شذم پاك آمذم
بسْتذم خلعت سوى خاك آمذم * هى « 3 » بيائيذ اى پليذان سوى من
كه گرفت از خوىِ يزدان خوىِ من * درپذيرم جملهء زشتيت را
چون مَلَك پاكى دهم عفريت را * چون شوم آلوذه باز آنجا روم
سوى اصلِ اصلِ پاكيها روم * دلقِ چيركين بركَنَم آنجا ز سر « 6 »
خلعتِ پاكم دهذ بارِ دگر « 5 » كارِ او اينست « 7 » كارِ من همين * عالمآرايست رَبُّ العالَمِين
( 3 / 493 ) همچنان روزى در تفسير
وَ فِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونَ
( 51 / 22 ) معانى مىگفت ؛ « 9 » حكايتى فرموذ « 10 » كه درويشى طالب رزق سمائى شذه بوذ ؛ روزى از ناگاه در جائى خمرهء بيافت و آن را قبول نكرد كه من البتّه فتوح سمائى مىخواهم ؛ چون شب به خانهء خوذ بيامذ ، كوذكانش از جوع مىگريستند و تشنيعها مىزذند ؛ درويش گفت : حق تعالى به من رزقى داذه بوذ ؛ امّا اصرار كردم ؛ « 13 » نستذم ، مگر دزدى در بالاى « 14 » روزن درويش « 12 » گوش نهاذه بوذ و حكايت را مىشنيذ ؛ نشان موضع خمره را دريافته حمزهوار دوانه شذه « 15 » ديذ كه در آن خمره مارى سياه خفته بوذ ؛ دريغش آمذ ، گفت : مگر او براى دفع فرزندانش « 17 » اين را قاصد بگفت ؛ بصذ حيله سر خمره را بخمير بسته
. . . . . . . . . .
هامش
( 3 / 493 )Z144 بB136 بK30983 , II , H ; 365 , I , T
( 1 ) سال . . . خوشانZK( 3 ) هى . . . منB- -
( 6 ) سرBK: + شعرZ- -
( 5 ) دكرBK: + شعرZ- -
( 7 )aاينستBK: آنستZ- -
( 9 ) مىكفتZB: مىفرموذK- -
( 10 ) فرموذZB: مىكفتK- -
( 13 ) كردمZK: كرديمB- -
( 14 ) در بالاىBK: -Z- -
( 12 ) درويشZK: -B- -
( 15 ) شدهBK: شذZ- -
( 17 ) فرزندانشZK: فرزندانB