شعر ( هزج )
خيال شاهِ خوشخويم « 2 » تبسّم كرد بر رويم * چنين شذ نسل بر نسلم چنين فرزندِ فرزندم
و الحمد للّه رب العالمين كه عالميان بنده و مريد ايشاننذ
( 3 / 455 ) همچنان منقولست كه روزى حضرت مولانا به كنار جوئى نشسته بوذ و سنگى بزرگ در ميان آب پيذا بوذ ؛ فرموذ « 6 » كه ياران عجبا اين سنگ سخت كى گل شوذ ؟ گفتند : مگر بعد از مرور ادوار و كرور اطوار ؛ « 8 » فرموذ كه بلى اين گل شوذ امّا دلهاى گلين را سالها بگذرذ كه مبدّل نشوذ و همچنان در آن سنگى و تنگى و ننگى « 9 » مىروذ تا مىروذ
شعر ( رمل )
ز انبيا ناصحتر و خوشلهجهتر * كى بوَذ كه گرفت دَمْشان در حَجَر
آنچنان دلها كه بُذشان ما و من * نعتشان شذ بَلْ أشَدُّ قَسْوَةً
چارهء آن دل عطاى مُبْدِليست * داذِ حق را قابليّت شرط نيست
« 11 » و مرا ميلى مىشوذ كه او را قابليّت بخشم و تبديلش كنم و سرخوشش « 14 » گردانم
شعر ( رمل )
كيميا دارى كه تبديلش كنى * گرچه جوىِ « 17 » خون بوذ نيلش كنى
. . . . . . . . . .
هامش
( 3 / 455 )Z136 بB128 بK2806 , II , H ; 025 , I , T
( 2 )aخوشZK: -B- -
( 6 ) فرموذhZBK: -Z- -
( 8 ) اطوارZB: + وK- -
( 9 ) ننكىBK: -Z- -
( 14 ) سرخوششBK: مرحومشZ- -
( 17 )bجوىZB: جوئىK( 11 ) ز انبيا . . . نيست :NM، ج 5 ، ص 98 - 99 / 1534 ، 1536 - 1537 ؛AM، ص 470 - 471 / 28 - 29 ، 10