به خذا رسيذ و خذا او را آمرزيذ ، خوذ را بوى نموذ ؟ « 1 » حضرت مولانا فرموذ « 2 » كه اوّلش آمرزيذ و خوذ را بوى نموذ آنگاهش طالب ما گردانيذ و بسوى ما فرستاذ ؛ چه سنّت الهى چنانست كه اوّل بنده را خذا قبول مىكنذ آنگاه بسوى بندگانش راه مىدهذ تا به بركت صحبت و تربيت او مربّى مىشوذ و قوّت مىگيرذ و به حضرت عزّت قربتى مىيابذ ؛ چنانك فرموذ : فلو لا المربّى ما عرفت ربّى و الشّيخ فى قومه كالنّبىّ فى امّته ، بىشيخ اگر بماندمى بماندمى « 7 » و من لا شيخ له لا دين له
( 3 / 420 ) همچنان منقولست كه روزى خادمهء حرم از قلّت منال وجه « 9 » درم شكايت مىكرد ؛ « 10 » فرموذ كه اگرت « 8 » هزار دينار بدهند و گوش و بينى و عضوى ديگر از بدن تو جذا كنند راضى باشى ؟ گفتا : نى ؛ فرموذ :
پس چرا دعوى بىنوائى مىكنى ؟ پس بينوا نباشى بانوا باشى و چندين قيمتى چيزها كه با خوذ دارى چرا قدر آن را « 11 » ندانى و شكر آن را نكنى و صبر فقرا را رأس المال خوذ نسازى ،
وَ اشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ
( 16 / 114 )
شعر ( رمل )
زانك شاكر را زيادت وعده است * آنچنانك قرب مزدِ سجده است
( 3 / 421 ) همچنان منقولست كه روزى دو شخص « 15 » بزرگ با همديگر خصومتى مىكردند و ترّهات و سقط به همديگر مىگفتند ؛ آن يكى باقران خوذ
. . . . . . . . . .
هامش
( 3 / 420 - 421 )Z128 بB120 بK260653 , I , H ; 984 , I , T
( 1 ) خوذ را . . . نموذZK: -B- -
( 2 ) حضرت . . . نموذhZBK: -Z- -
( 7 ) بماندمى بماندمىZK: بماندمى نماندمىB- -
( 9 ) وجهZK: وB- -
( 10 ) مىكردZK:
كردB- -
( 8 ) اكرتhZBK: اكرZ- -
( 11 ) آن راBK: آنZ- -
( 15 ) شخصZK: شخصىB