تا ملك در تردّد نباشذ كه بىامر حق برگى از درخت جذا نمىشوذ
شعر ( رمل )
هيچ « 3 » برگى مىنيفتذ از درخت * بىقضا و حكمِ آن سلطانِ بخت
و من به حقيقت سگى را كشتم و مظلومى را از ظلم او رهانيذم ؛ سلطان فرموذ « 4 » كه گور آن عوان را گشاذند ، همانا كه سياه سگى را « 5 » خفته يافتند ؛ سلطان سر نهاذ و بتمهيد عذر مشغول شذ ؛ فرموذ كه آن شخص را خوى سگى و سبعيّت غالب بوذه « 7 » ، عقوريها مىكرد ، عاقبتالامر همچنان سگ محسوس شذ و همچنان بر صورت سگى محشور خواهذ شذن ؛ چنانك فرموذ : « 8 »
سيرتى « 9 » كان بر وجودت غالبست * هم بران تصوير حشرت واجبست
سلطانگريها كرده دست و پاى شيخ را بوسهها داذه استغفار كرد و از منهيّات منزجر گشت
( 1 / 31 )
الحكاية
« 12 » : همچنان از خدمت اخى ناطور منقولست كه روزى سلطان از حضرت بهاء ولد به رغبت تمام و الحاح عظيم التماس وعظ و تذكير كرد ؛ بهاء ولد فرموذ كه منبر را به گورستان قانعى بيرون آوردند و مجموع شهريان من الذكور و الاناث دران جايگاه حاضر شذند ؛ حضرت مولانا بر سر منبر رفته حفّاظ تجويد الفاظ از هر سورهء عشرها و قوارع خواندند
هامش
( 1 / 31 )Z12 آB12 آK3092 , I , H ; 43 , I , T
( 5 ) سياه سكى زاZK: سكى سياه راB- -
( 4 ) فرموذ . . . شذZB: -K- -
( 7 ) بوذهZ: بودB- -
( 8 ) چنانك فرموذZK: شعرB- -
( 12 ) الحكايةZK: منقولستB( 3 ) هيچ . . . بخت :NMج 3 ، ص 19 / 1899 ؛AM243 / 6 :
( 9 ) سيرتى . . . واجبست :NMج 2 ، ص 323 / 1419 ؛AM135 / 18