حيران مانده بوذيم كه على الصباح حضرت مولانا در ميان باغ روانه شذ و من بنده در پى خذاوندگار مىرفتم « 2 » تا ببينم كه كجاها مىروذ ، بر هر درختى كه مىرسيذ سلامى مىكرد و همه درختان به سجده مىرفتند و مرا از سرّ
وَ النَّجْمُ وَ الشَّجَرُ يَسْجُدانِ
( 55 / 6 ) حكمتى مىفرموذ ، همانا كه فرياذ برآوردم و شورها مىكردم ؛ به آستين مبارك مرا اشارت كرد كه مگو ! از آن هيبت سه شبانروزى بىخوذ و بىزبان افتاذه بوذم ، مگر ياران « 7 » مرا مىطلبيذند ؛ اشارت كرده است كه عثمان ما سكران گشته « 8 » فلان جاى خفته است ؛ به صذهزار نياز و ادب پيش خذاوندگار آمذه سر نهاذم و استغفار كردم و هرگز در همهء عمر خوذ بينوا نگشتم و غمناك نشذم
( 3 / 246 ) همچنان « 11 » خدمت خواجه شرف الدين سمرقندى كه از بطانهء خانهء مولاناى بزرگ بوذ و لالاى فرزندان ايشان كه دختر او ماذر حضرت سلطان ولد و مولانا علاء الدين است « 13 » چنان روايت كرد كه حضرت مولانا در سنّ نه سالگى ساير اكابر علما را و دانشمندان چست نكتهگوى را در بحث ملزم مىكرد و باز تلطّف نموذه خوذ را ملزم مىكرد و بلطف تمام سؤالها مىكرد و جوابها مىداذ « 17 » و هرگز در اثناى كلام و « 16 » بحث كسى را لا نسلّم نمىگفت ؛ ايشان غلبه مىكردند « 18 » و لا نسلّم مىگفتند و منعها مىكردند و من تشنيع مىزذم كه چرا لا نسلّم نمىگوئى و تن مىزنى ؟ گفت :
. . . . . . . . . .
هامش
( 3 / 246 )Z92 بB86 بK170951 , I , H ; 253 , I , T
( 2 ) مىرفتمKB: رفتمZ- -
( 7 ) يارانZKمراB- -
( 8 ) كشتهZB: + نكK- -
( 11 ) همچنانBK: و كويندZ- -
( 13 ) كه دختر . . . علاء الدين استB: -ZK- -
( 17 ) مىداذZB: مىكفتK- -
( 16 ) كلام اوZK: -B- -
( 18 ) مىكردندZK: -B