( 3 / 138 ) همچنان منقولست كه روزى حضرت مولانا رو بياران عزيز كرده فرموذ كه چندانك ما را شهرت بيشتر شذ و مردم به زيارت ما مىآيند و رغبت مىنمايند از آن روز باز از آفت آن نياسوذم ، زهى كه راست مىفرموذ حضرت مصطفاى ما كه الشهرة آفة و الراحة فى الخمول ؛ امّا امر چنانست چه توان كرد كه اخرج بصفاتى الى خلقى من رآك رآنى و من قصدك قصدنى « 6 » و پيوسته اصحاب را از آفت شهرت حذر مىفرموذ و مىگفت
شعر ( رمل )
خويش را رنجور سازى زارزار * تا ترا بيرون كنذ از اشتهار
كاشتهارِ خلق بندِ مُحْكَمَست * در ره اين از بندِ آهن كَىْ كَمست
« 9 » ( 3 / 139 )
الحكاية
: فقير نهرى ، نى دهرى ، شيخ سنان الدين آقشهرى رحمة اللّه عليه كه از كمّل اصحاب حلوى و سالك مسالك علوى بوذ ، از حضرت سلطان ولد چنان روايت كرد كه او فرموذه است كه در ماه رمضان حضرت والدم قرب ده روز در خانهء منزوى شذه روى به كسى ننموذ ؛ روزى اكابر قونيه از علما و فقرا و عرفا و امرا و عموم مردم در مدرسه غلوّى عام كردند كه ما بفراق خذاوندگار تحمّل نداريم و زاريهاى عظيم نموذند
هامش
( 3 / 138 - 139 )Z65 بB61 آ602 , I , H ; 642 , I , T
( 6 ) اخرج . . . قصدنى : كفتهء بايزيد بسطامى است ( ر . ك . به رسالة النور ، ص 139 ؛ فيه ما فيه ، ص 76 ، 293 حواشى و تعليقات ناشر )
( 9 ) خويش را . . . كمست :NMج 1 ، ص 95 / 1545 - 1546 ؛AM41 / 19 - 20