( 3 / 105 ) همچنان يار ربّانى خواجه نفيس الدين سيواسى رحمه اللّه روايت كرد كه روزى حضرت مولانا وضو مىساخت و من بر دست مباركش آب مىريختم ، مگر به بازوى مباركش آب على التمام نرسيذه بوذ ؛ بخشم عظيم بر من نگريست كه آب بريز ! تا سنّت پيغمبر ما فرونمانذ و بكمال باشذ ؛ چنان كرد و صذ چندانك فرموذ و زيادتى بر عبادات ديگر قيام نموذ كه اصلا بر آن مكلّف نبود ، بلك از همه تكاليف شرعى آزاذ و مسلّم گشته بوذ ، امّا رعاية للشّرع النّبوى و طريقته و اظهار اسرار حقيقته فى عين شريعته
مصراع « 9 » ( رمل )
تا دمِ آخر دمى فارغ نبوذ
« 10 » شعر « 11 » ( رمل )
جمعِ صورت با چنين معنى ژرف * نيست ممكن جز ز سلطانِ شگرف
« 12 » پس فرموذ : هر چيزى را كه انبياء و اولياء ورزيذند از اوامر و نواهى بنياذى محكم نهاذند مرصوص و منصوص گشته ؛ ما را بر آن ورزش باعث شذند ؛ همانا كه آن را به اقامت و ادامت رسانيذن و متابعت آن مبايعت كردن از جملهء واجباتست
. . . . . . . . . .
هامش
( 3 / 105 )Z57 بB53 ب941 , I , H ; 212 , I , T
( 9 ) مصراعZ: شعرB- -
( 10 ) نبوذZ: شودB- -
( 11 ) شعرZ: -B( 12 ) جمع . . . شكرف :NMج 3 ، ص 79 / 1393 ؛AM228 / 2