( 3 / 94 )
الحكاية
: ملكالقضاة و الحكّام مولانا كمال الدين كابى رحمة اللّه عليه كه از اكابر قاضيان روم بوذ ، روايت كرد كه در تاريخ سنه ستة و خمسين و ستمائهء بجانب دار الملك قونيه رفته بوذم به ديذن سلطان عز الدين كيكاوس نوّر اللّه قبره تا امور ولايت دانشمنديه « 4 » باتمام رسانيذه با امثله و فرامين عودت افتذ و بعنايت بارئ تعالى به زوذى جميع « 5 » مهمّات بحصول پيوسته مىخواستم كه روانه شوم ؛ جماعتى دوستان كه از اكابر « 6 » شهر بوذند مثل شمس الدين « 7 » ماردينى و افصح الدين و زين الدين رازى و شمس الدين ملطى رحمهم اللّه مرا به دريافتن زيارت حضرت مولانا ترغيب و تحريص داذند وصيت جميل ايشان را خوذ از افواه مردم شنيذه بوذم ، امّا استكبار منصب و استكثار اسباب و ارتكاب انكار مانع مىشذ و نمىيارستم بذآن جانبمآبى جستن ؛ عاقبة الحال توفيق الهى رفيق جان من گشته به رغبت تمام و جذبهء درون آن شاه انام مصحوب آن جماعت كرام به زيارت حضرت مولانا مشرّف گشتم ؛ همانا كه چون از در مدرسهء مبارك قدم نهاذيم ، ديذم كه « 15 » حضرت مولانا خرامان خرامان استقبال ما بندگان كرد ؛ بمجرّد نظرى كه بر چهرهء مباركش انداختم عقل از من زائل شذ « 17 » ؛ همچنان بجمع سر نهاذيم و مولانا از آن ميان من بنده را در كنار گرفته گفت :
شعر ( رمل )
مىگريزى هر زمان از كارِ ما * در ميانِ كار چونت يافتم
هامش
( 3 / 94 )Z53 آB49 آK118631 , I , H ; 291 , I , T
( 4 ) دانشمنديهZK: دانشمنديان راB- -
( 5 ) جميعBK: جمعZ- -
( 6 ) اكابرZB: + علماىK- -
( 7 ) شمس الدينZ: شمس دينKشمسB- -
( 15 ) كهBK: -Z- -
( 17 ) شذZK: شدهB