اوست ؛ « 1 » عجبتر آنك هم شيخ اوست و هم مريد و حقيقت دانم كه اين آن زمانست و اين بيت را گفت
شعر ( مضارع )
آن پاذشاهِ اعظم دربسته بوذ محكم * پوشيذ دلقِ آدم امروز بر درآمذ
( 3 / 63 ) همچنان شيخ محمود روايت كرد كه روزى معين الدين پروانه در زاويهء شيخ صدر الدين جمعيّتى عظيم « 6 » ساخته بوذ و حضرت مولانا هم در آن مجمع حاضر شذه بوذ و چون بسماع « 7 » شروع كردند از عظمت گرمى و شور او قيامتى برخاست و حضرت مولانا در عالم استغراق مستغرق شذه ؛ مگر كمال الدين امير « 9 » محفل در جنب امير پروانه ايستاذه بخبث ياران مشغول شذ كه مريدان مولانا عجايب مردماند ؛ اغلب عامى و محترفه و اعيان شهراند ؛ مردم فضلا و دانا « 11 » گرد ايشان كمتر مىگردند ؛ هركجا خيّاطى و بزّازى و بقّالى كه هست او را بمريدى قبول مىكنذ ؛ از ناگاه حضرت آن « 13 » سلطان آگاه در ميان سماع چنان نعرهء زذ كه همگان بيخوذ گشتند ؛ فرموذ كه اى غرخواهر منصور ما نه حلّاج بوذ ، شيخ ابو بكر بخارا نه نسّاج بوذ و آن كامل ديگر زجّاج ؛ حرفتشان به معرفتشان چه زيان كرد كه رحمة اللّه عليه مىگوئى ؛ پروانه را از آن هيبت پروا نمانده كمال الدين و پروانه سر باز كرده مستغفر شذند
. . . . . . . . . .
هامش
( 3 / 63 )Z45 بB42 آ711 , I , H ; 361 , I , T
( 1 ) اوستZ: استB- -
( 6 ) عظيمZ: -B- -
( 7 ) بسماعZ: -B- -
( 9 ) اميرB: -Z- -
( 11 ) داناB: + اصلاZ- -
( 13 ) آنB: مولاناىZ