حفصون نيز از محاصره برست .
امارت عبد اللّه بن محمد بن عبد الرحمان بن الحكم
منذر بن محمد به هنگام محاصرهء ابن حفصون در جبل بربشتر به سال 275 پس از دو سال فرمانروايى بمرد . برادرش عبد اللّه بن امير محمد به جاى او نشست . چون شورشگران در نواحى اندلس سر برداشته بودند و اوضاع آشفته بود به قرطبه باز گرديد .
چون شورشگران بسيار شدند ، خراج نقصان گرفت ، زيرا مردم نواحى از پرداخت آن سرباز مىزدند . خراج اندلس پيش از آن سيصد هزار دينار بود . صد هزار دينار براى سپاه و صد هزار دينار براى مخارج پيشامدها و حوادث و صد هزار دينار براى ذخيره . در اين سالها همهء آن ذخاير مصرف شد و خراج به حداقل رسيد .
اخبار شورشگران و نخستين آنها ابن مروان در بطليوس و اشبونه
پيش از اين گفتيم كه عبد الرحمان بن مروان بر امير محمد بن عبد الرحمان ، در سال 255 عصيان كرد و اين به هنگامى بود كه به جنگ مردم جليقيه رفته بود . مولدين گرد او را گرفتند و او به بلاد كفر پيوست و دست به دست الفونسو پادشاه جليقيه نهاد و از اين رو به جليقى معروف گرديد . و نيز گفتيم كه چگونه هاشم بن عبد العزيز در سال 263 با سپاه اندلس به نبرد او رفت و ابن مروان او را شكست داد و به اسارتش گرفت . آنگاه چنان صلح افتاد كه ابن مروان ، هاشم بن عبد العزيز را آزاد كند و خود به بطليوس فرود آيد و اين امور در سال 265 به پايان آمد . عبد الرحمان بن مروان به بطليوس آمد و آنجا را آبادان كرد . چندى بعد ميان او و الفونسو اختلاف افتاد و پس از جنگى از دار الكفر بيرون آمد و وارد شهر انطانيه در حوالى مارده گرديد و آنجا را با بر آوردن باروهايى استحكام بخشيد .
آن نواحى همه ويران بود . عبد الرحمان بن مروان هر چه بدان متعلق بود از ليون و غير آن از بلاد جلالقه را تصرف كرد و به بطليوس افزود .
امير عبد اللّه بن محمد شتابان به جانب بطليوس در حركت آمد . سعدون السرباقى [ 1 ] كه يكى از دليران بود همراه عبد الرحمان بن مروان بود . او در نبردها راهنمائىاش مىكرد و از كسانى بود كه با او سر به شورش برداشته بود و از دار الحرب همراه او بود .
چون عبد الرحمان بن مروان به بطليوس آمد ، سعدون به چند دژ كه ميان قلمريه و باجه بودند دست يافت . پس قلمريه را در تصرف آورد و بر اين حال ببود تا در يكى از نبردهايش
هامش
[ ( 1 ) ] متن : سرساقى .