اقدام و از معصيت و نافرمانى اجتناب كند و هر چه بتواند اسباب مغفرت و رحمت را براى خود فراهم نمايد و اسباب رحمت و مغفرت بسيار است از آن جمله ، ازاله اخلاق رذيله و ترك معاصى كبيره ، تحصيل اخلاق حميده و اتيان بفرائض دينى ، اتيان بنوافل و مستحبات شرعيه ، احسان به فقراء و ارحام و سادات و ايتام و سائر مسلمانان بلكه حيوانات ، توبه از گناهان و طلب مغفرت و گريه و تضرع و ابتهال بدرگاه احديت ، توسل بخانواده عصمت و طهارت از قبيل زيارات و اقامه عزاء و خدمت بآستانه آنها و نحو آن ، خدمت بدين و اعلاء كلمه لا إله الا اللّه و احياء احكام الهى و غير اينها از امور ديگر « اللهم اغفر للمؤمنين و المؤمنات الاحياء منهم و الاموات » .
عنوان دوازدهم : شفاعت ، و كلام در آن در چهار مقام بيان مىشود :
مقام اول در معنى شفاعت و حقيقت آن :
حقيقت شفاعت عبارت از وساطت در ايصال و رسانيدن نفع ، و دفع ضرر است نسبت به كسى كه لايق و قابل شفاعت باشد .
بنابراين شفاعت در مورد اخيار و نيكان ، استدعاء و خواهش عفو و بخشش و طلب و مغفرت و تجاوز از سيئات آنهاست و اين معنى اختصاص بعالم آخرت ندارد ، بلكه در دنيا و عالم برزخ نيز سارى و جارى است چنانچه خداوند در كلام مجيدش ميفرمايد :
« وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً »
« 1 » ( و اگر ايشان هرگاه بر خود ستم مينمودند ( مرتكب معصيت ميشدند ) نزد تو مىآمدند و از خدا طلب مغفرت ميكردند و پيغمبر صلى اللّه عليه و آله براى ايشان طلب مغفرت مينمود هرآينه خدا را توبهپذير و بخشنده مىيافتند ) كه ملامت كرده كسانى را كه خدمت پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلّم
هامش
( 1 ) سوره نساء آيه 67