از آن بهرهبردارى مىكنند حتى انبياء و اولياء محتاج به او و سپاسگزار اويند ، و از همه مخلوقات بذات مقدس حقتعالى اقرب است حضرت محمد بن عبد اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلّم مىباشد .
بنابراين چون نفعش بجميع ما سوى اللّه عايد مىشود از اين جهت مورد حمد و ستايش همه قرار ميگيرد و يكى از شئون مقام محمود مقام شفاعت كبرى در حق اولين و آخرين است .
( 2 ) اخبارى كه در تفسير آيه شريفه
« وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى »
« 1 » ( هرآينه زود باشد كه پروردگار تو به تو عطا فرمايد تا اينكه راضى شوى ) روايت شده كه مراد شفاعت است چنانچه در كفاية الموحدين از حضرت صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود « رضاء جدى ان لا يبقى فى النار موحد » و نيز در همين كتاب پس از نزول آيه از خود آن حضرت روايت كرده كه فرمود تا يك نفر از امت نجات نيافته باشد راضى نشوم .
( 3 ) در اغلب كتب احاديث ، اخبار زيادى از رسول خدا صلى اللّه عليه و آله روايت كردهاند كه فرمود « ادخرت شفاعتى » و در بعضى « اخرت شفاعتى لاهل الكبائر من امتى » ( من شفاعت خود را براى اهل كباير از امتم ذخيره كردم يا تأخير انداختم .
( 4 ) و نيز در كفاية الموحدين و ساير كتب از آن حضرت روايت كرده كه فرمود از براى هر پيغمبرى دعاى مستجابى است و من دعاى خود را براى شفاعت ذخيره كردهام .
( 5 ) اخبارى كه از ائمه عليهم السّلام در باره شفاعت پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلّم و صديقه طاهره و ائمه طاهرين ( ع ) و قرآن و مؤمنين و علماء و سادات و فقراء و اطفال و ارحام و مساجد و غيره وارد شده و در كتب مبسوطه مضبوط است و مجموع آنها به حد تواتر بلكه فوق تواتر مىباشد ، و در بعض آنهاست كه هر كه انكار شفاعت كند از
هامش
( 1 ) سوره الضحى آيه 4