فرض مىباشد ، و همين معنى امام است .
آيه سوم -
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ »
« 1 » ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد از نافرمانى خدا بپرهيزيد و با راستگويان باشيد ) .
اما شأن نزول آيه : از عامه اخطب خوارزمى در مناقب و حموينى در فرائد السمطين و حافظ ابو نعيم در نزول القرآن و ابو يوسف در كتاب خود و ابن قعنب بنابر نقل كفايه و كلبى در تفسير خود اخبار بسيارى ذكر كردهاند كه مراد از صادقين على بن ابى طالب است و نيز ثعلبى در الكشف و البيان و سيوطى در در المنضود از ابن عباس و حضرت باقر روايت نموده كه مراد از صادقين على بن ابى طالب عليه السّلام است .
و ابراهيم بن محمد ثقفى چنانچه در كتاب بحار و كفايه از او نقل شده و خرگوشى در كتاب شرف المصطفى از اصمعى بسند خود از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده كه مراد از صادقين محمد صلى اللّه عليه و آله و سلّم و على عليه السّلام است .
و از امير المؤمنين عليه السّلام روايت كردهاند كه فرمود صادقون مائيم و از حضرت صادق منقولست كه فرمود : صادقون آل محمدند .
و از خاصه اخبار بسيارى رسيده كه مراد از صادقين در آيه شريفه ائمه اثنا عشر مىباشد .
اما وجه دلالت آيه : آيه شريفه از وجوهى بر امامت على عليه السّلام و ساير ائمه طاهرين و حقانيت مذهب شيعه دلالت دارد .
1 - در آيه امر شده كه مؤمنين با صادقين باشند و پيداست مراد معيت جسمى نيست زيرا آن محال و بىفايده است ، بلكه مراد معيت در اقوال و افعال است كه پيروى آنان باشد ، و چون آيه بنحو اطلاق متابعت آنان را لازم شمرده و تخصيص بمورد خاصى نفرموده ، پس بايد صادقين معصوم باشند براى اينكه
هامش
( 1 ) سوره توبه آيه 120