عليه السلام امام مفترض الطاعة بود و خروج بر او حرام بلكه موجب ارتداد و كفر ميگردد .
و چون عامه نتوانستند اين خطاى بزرگ او را مسطور كنند از آن دو جواب دادند يكى آنكه توبه كرد و آمرزيده شد و ديگر آنكه مجتهده بود و مجتهد در خطاى خود معذور است .
اما جواب اول - فاسد است زيرا علاوه بر اينكه توبه كردن او ثابت نيست دليل بر عدم آن قائم است چنانچه در سفينه از شافى سيد مرتضى ( ره ) از محمد بن اسحاق روايت مىكند « ان العائشة لما وصلت الى المدينة راجعة من البصرة لم تزل تحرص « 1 » الناس على امير المؤمنين عليه السّلام و كتبت الى معاوية و اهل الشام مع الاسود بن ابى البخترى تحرصهم » ( عايشه وقتى از بصره بمدينه برگشت دائما بر مخالفت على عليه السّلام مردم را تحريص ميكرد و به معاويه و اهل شام بوسيله اسود بن ابى البخترى نامه مىنوشت و بر مخالفت على عليه السلام تحريص مينمود ) .
و نيز از مسروق روايت مىكند كه گفت بر عايشه داخل شدم غلام سياهى داشت كه او را عبد الرحمن ميگفت پس به من گفت : اى مسروق ميدانى براى چه نام اين غلام را عبد الرحمن گزاردم ؟ گفتم نه : گفت : براى آن محبتى كه بعبد الرحمن بن ملجم قاتل على عليه السّلام دارم .
و نيز در سفينه ميگويد : از شدت فرح نسبت بقتل على عليه السلام به اين بيت متمثل ميشد :
« فالقت عصاها و استقرّت على النوى * كما قرّ عينا بالاياب المسافر »
« 2 » اما جواب دوم - آن هم فاسد است زيرا خروج بر خليفه پيغمبر ( ص )
هامش
( 1 ) تحرض ضبط شده است - م -
( 2 ) زنى كه با عصا راه مىرود آن قدر خوشحال مىشود كه عصا را مىاندازد و به روى هسته خرما قرار ميگيرد همين نحوى كه چشم روشن ميگردد بمراجعت مسافر عزيز ، مثلى است معروف كسى كه از فرط خوشحالى روى پاى خود قرار نميگيرد .