و مرتد شد و به بتپرستان ملحق گرديد ، بلكه از ظاهر آيه نيز همين معنى استفاده مىشود : زيرا راه مؤمنين جز ديانت اسلام نيست و هر راهى غير از راه شريعت خارج از راه مؤمنين است
« وَ أَنَّ هذا صِراطِي مُسْتَقِيماً فَاتَّبِعُوهُ وَ لا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيلِهِ
« 1 »
3 - آيه مذكور روى قواعد علمى دليل ماست زيرا قيد ( من بعد ما تبيّن له الهدى » كه در جمله
« وَ مَنْ يُشاقِقِ الرَّسُولَ »
مأخوذ است در جمله دوم
« وَ يَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ »
هم مىباشد ، زيرا جمله دوم عطف بجمله اول است و قيد معطوف عليه در معطوف نيز هست ، بخصوص هرگاه فاعل در معطوف و معطوف عليه يكى باشد ، چنانچه گوئى « جاءنى زيد راكبا و ضرب عمروا » كه قيد راكبا در جمله « ضرب عمروا » هم مأخوذ است .
بنابراين مخالفت سبيل مؤمنين وقتى حرام است كه ظاهر شود آنان به راه صواب و حقيقت ميروند و از كجا ثابت شد كه ابا بكر و دنبالهروان او به راه صواب رفتهاند كه مخالفت آنان حرام باشد .
وجه چهارم - آيه شريفه
« وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ وَ يَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيداً »
« 2 » ( و همچنين شما را امت وسط و عدل قرار داديم براى اينكه شما گواهان مردم باشيد و پيغمبر گواه بر شما باشد ) كه به اين آيه نيز بر حجيت اجماع تمسك نموده و گفتهاند :
وسط بودن مقابل انحراف و لازمه امت وسط بودن عدم انحراف در عقيده و روش آنهاست بنابراين روش آنها حجت و مخالفت با آن انحراف محسوب مىشود .
اين استدلال از دو جهت باطل است :
1 - درست است كه لازمه امت وسط بودن عدم انحراف و دورى از افراط
هامش
( 1 ) آيه 154 سوره انعام
( 2 ) سوره بقره آيه 137