اما قرآنى كه امير المؤمنين على عليه السّلام ، پس از رحلت پيغمبر اكرم صلى اللّه عليه و آله جمع فرمود از جهت آيات و سور چيزى علاوه بر اين قرآن نداشت ، بلكه تنها مشتمل بر بعض خصوصيات از قبيل ترتيب نزول ، بيان شأن نزول ، بيان تفسير و تأويلاتى كه پيغمبر صلى اللّه عليه و آله فرموده بود ، ذكر ناسخ و منسوخ و عام و خاص و محكم و متشابه و نحو اينها بود و چون اين مطالب با مقاصد منافقين و دشمنان امير المؤمنين عليه السّلام مباينت داشت ، لذا آن را نپذيرفته و رد كردند .
دليل ديگر بر عدم تحريف در قرآن اين ستكه خداوند بنصّ صريح قرآن حفظ و حراست آن را از هرگونه باطلى تضمين نموده ، چنانچه ميفرمايد :
« لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ »
يعنى باطل از هيچ طرف به او راه پيدا نخواهد كرد و از پيش خداوند حكيم و حميد نازل شده است ، و نيز ميفرمايد :
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ »
ما قرآن را نازل كرديم و خود حافظ و نگهبان او هستيم .
مصطفى را وعده داد الطاف حق * تو بميرى و نميرد اين سبق
ما كتاب و معجزت را حافظيم * بيش و كم كن را ز قرآن رافضيم
اخبار تحريف معتمد نيست :
اما رواياتى كه در باره تحريف قرآن رسيده تماما ضعيف و به هيچوجه قابل اعتماد نيست ، براى اينكه اولا - اين اخبار معارض يكديگر است و هرگاه دو خبر معارض يكديگر شد از درجه اعتبار ساقط مىشود .
ثانيا - مخالف اخبار كثيره بسيار معتبرى است كه تاب مقاومت با آنها را ندارد .
ثالثا - تحريفاتى كه نقل ميكنند موجب ركاكت عبارات مىشود و قرآن را از فصاحت و بلاغت خارج مينمايد .