آيات يونس ( ع ) - و آن در سوره انبياء است كه حقتعالى ميفرمايد :
وَ ذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنادى فِي الظُّلُماتِ أَنْ لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ كَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ »
« 1 »
( ياد كن صاحب ماهى را « يونس » وقتى كه رفت از ميان قومش در حالتى كه بر آنها خشمناك بود ، پس گمان برد كه ما بر او تنگ نخواهيم گرفت ، آنگاه ندا كرد در تاريكيها ( ظلمت شب ، ظلمت دريا ، ظلمت شكم ماهى ) اينكه نيست معبودى سواى تو ، منزهى از هر عيب و نقص بدرستى كه من از ستمكارانم ، پس دعاى او را مستجاب نموديم و او را از غم و اندوه نجات داديم و همينطور مؤمنين را نجات ميدهيم ) .
ايرادى كه در اين آيه به حضرت يونس وارد كردهاند ، اينست كه گفتند يونس بعد از آنكه بر قوم خود نفرين كرد و خداوند وعده داد كه بلا بر آنها نازل كند قبل از نزول بلا از ميان آنها بيرون رفت و روز بعد از نزول بلا به طرف قوم خود آمد كه ببيند كار آنها بكجا انجاميده است وقتى ديد آنها در عافيتاند خشمناك شد و به طرف دريا رهسپار و در كشتى سوار گرديد و خداوند بواسطه اين خطائى كه از او صادر شد او را در شكم ماهى زندانى نمود .
و جواب اين ستكه رفتن يونس از ميان قومش براى اين بود كه خداوند وعده عذاب آنها را در روز معين بوى داده بود و سنت بر اين جارى بود كه انبياء و مؤمنين قبل از نزول بلا از ميان قوم خود خارج شوند ، چنانچه در قضيه لوط و ساير انبياء در قرآن مجيد ذكر شده است .
بنابراين بر وى لازم نبود كه در ميان قوم خود بماند بدون آنكه بار ديگر از طرف حق تعالى مأمور شود .
و خشم و غضب او نيز از نجات قوم نبود بلكه غضب او قبل از نجات آنها
هامش
( 1 ) سوره انبياء آيه 87 و 88