خود را بر عادت پادشاه بگيرد مگر بخواست و مشيت خدا ) بنابراين بر يوسف بحثى نيست .
و ثانيا - ندا كردن بفرمان او نبوده ، هر چند قرار دادن صواع دربار بنيامين با علم و فرمان او بوده است ، بلكه ساقى او وقتى سقايه را در جاى خود نديد گمان كرد اينها برداشتهاند و چون آنها را نمىشناخت گفت شما دزدانيد بنحو خبر يا استفهام .
و ممكن است بدستور او بوده باشد و لكن غرض اين باشد كه شمائيد كه يوسف را از پدر خود دزديديد ، و اين سخن هر چند موهم خلاف اين معنى است ولى چون مترتب بر مصلحتى بوده و ضمنا بر معنى درستى هم ميتوان حمل نمود ، گفتن آن دروغ محسوب نميشود بلكه او را توريه ميگويند و بسا در مواقعى واجب مىشود .
آيات موسى ( ع ) : اينها نيز چند آيه است .
اول - راجع بقتل قبطى است كه در سوره قصص آيه 14 و 15 خداوند ميفرمايد :
وَ دَخَلَ الْمَدِينَةَ عَلى حِينِ غَفْلَةٍ مِنْ أَهْلِها فَوَجَدَ فِيها رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلانِ هذا مِنْ شِيعَتِهِ وَ هذا مِنْ عَدُوِّهِ فَاسْتَغاثَهُ الَّذِي مِنْ شِيعَتِهِ عَلَى الَّذِي مِنْ عَدُوِّهِ فَوَكَزَهُ مُوسى فَقَضى عَلَيْهِ قالَ هذا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ إِنَّهُ عَدُوٌّ مُضِلٌّ مُبِينٌ قالَ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي فَغَفَرَ لَهُ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ .
( و در آمد موسى به شهر در هنگام غفلت اهل آن شهر ، پس دو نفر را يافت كه با هم مقاتله مىكنند كه يكى از آنها از شيعه وى ( بنى اسرائيلى ) و ديگرى دشمن وى ( قبطى ) بود ، پس اسرائيلى طلب فريادرسى از موسى نمود بر اينكه دفع ظلم آن قبطى را بنمايد ، موسى بر سبيل مدافعه مشتى بر او زد و او از آن مشت كارش تمام شد ( مرد ) موسى گفت : اين از عمل شيطان بود بدرستى كه شيطان دشمن گمراهكنندهايست كه دشمنى او هويداست ، گفت پروردگارا بر نفس خود ظلم كردم بيامرز مرا پس خداوند او را آمرزيد بدرستى كه خداوند آمرزنده