و در آيه ديگر ميفرمايد :
وَ لا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا ضَلالًا
( و بر ستمكاران جز هلاك و عذاب ميفزاى ) و ايرادى كه در اين آيات نسبت به حضرت نوح توهم شده اين ستكه اولا - چرا نوح در باره قوم خود نفرين نمود كه احدى از آنها روى زمين باقى نماند ، در صورتى كه شأن پيغمبر اجل از اين است كه در مقابل عناد و انكار قومش بحربه نفرين متوسل شود ، بلكه بايد تا سرحد امكان در تبليغ و ارشاد آنها سعى و اهتمام ورزد شايد افرادى از ميان آنها تنبيه شوند و بطريق هدايت رهسپار گردند .
و ثانيا - چرا درخواست ضلالت و گمراهى قوم خود را نمود و حال آنكه پيغمبر مأمور هدايت مردم است و از خدا هم بايد درخواست هدايت آنان را بنمايد .
و جواب اينكه ، اولا - نفرين وى در باره قومش وقتى بود كه منتهاى سعى و كوشش خود را نسبت به آنها مبذول داشته و ساليان دراز شب و روز بهدايت و ارشاد آنها مشغول بوده و آنچه از آنها كه قابل هدايت بوده ايمان آوردهاند و خداوند بوى وحى فرمود كه ديگر كسى از قوم تو ايمان نخواهد آورد و بيهوده خود را به زحمت مينداز ، چنانچه در سورهء هود آيه 38 ميفرمايد :
وَ أُوحِيَ إِلى نُوحٍ أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ فَلا تَبْتَئِسْ بِما كانُوا يَفْعَلُونَ
( و وحى شد بنوح كه ايمان نخواهند آورد از قوم تو مگر آنهائى كه ايمان آوردهاند پس در رنج و سختى مباش از آنچه ميكنند ) بنابراين بعد از آنكه معلوم شد كه آنها قابل هدايت نيستند لعن و نفرين ، بلكه جهاد با آنها و بيزارى از آنان ممدوح است نه مذموم چنانچه آيات قرآنى در اين باب بسيار است .
و ثانيا - ضلال در آيه بمعنى هلاك است چنانچه گويند ضل الماء فى اللبن ( آب در شير مستهلك شد ) و آيه آخر از سوره نوح نيز به اين معنى مشعر است كه ميفرمايد :
( وَ لا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَباراً )
و تبار بمعنى هلاك باشد و يا اينكه بمعنى