و همچنين در سورهء بقره آيه 34 ميفرمايد :
فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطانُ عَنْها فَأَخْرَجَهُما مِمَّا كانا فِيهِ
كه سر و علت نهى از خوردن آن درخت را بيان ميفرمايد : باينكه چيزى كه مترتب بر خوردن از آن درخت مىباشد اينست كه از بهشت بايد بيرون رويد و اگر نهى تحريمى بود مناسب بود كه آنها را تهديد به عذاب و عقاب بفرمايد ، علاوه بر اينكه بهشت دار تكليف نيست و امر و نهى در آنجا جنبه ارشاد دارد نه تحريم و تنزيه .
و اما اينكه اطلاق ظالم بر وى شده براى اين ستكه ظلم بمعنى نهادن چيزى در غير موضع خود مىباشد و اين معنى با فعل مباح هم جمع مىشود و پيداست كسى كه خود را از اقامت و تنعم در بهشت محروم نموده و دچار مشاق و زحمتهاى دنيا كند به خود ظلم كرده و وضع شيئى در غير موضع خود نموده است .
و نيز ظلم بمعنى نقصان و كم كردن حظ و بهره خود آمده و چون آدم بهره خود را از نعمتها كم نمود لذا اطلاق ظالم بر وى شده است .
و به جهت اينكه خلاف نهى ارشادى نموده نسبت عصيان بوى داده شده زيرا اطلاق معصيت مجازا بر مخالفت با امر و نهى ارشادى نيز مىشود .
و چون از فوائد و ثمراتى كه خداوند بپارهاى از آنها در سورهء طه اشاره نموده آدم خود را محروم كرد از اين جهت نسبت غى بوى داده شده چه غى در لغت بمعنى خيبت و حرمان هم آمده است .
اما توبه و طلب مغفرت آدم نيز براى همين ترك اولائى بود كه از وى صادر شد زيرا صدور چنين عملى مناسب مقام آدم و بزرگى او نبوده چه از هر كس به اندازه معرفت او توقع دارند و به مقدار معرفتش مؤاخذه كنند از اين جهت گفتهاند ، حسنات الابرار سيئات المقربين ( اعمال خوب نيكان گناه مقربان محسوب مىشود ) مثل اينكه هرگاه پدرى بچه كوچكش مثلا بر دوشش سوار شود آن را محبت و نيكى شمارد و اگر همين عمل را از فرزند بزرگش مشاهده