« ( مبحث سوم ) » در لزوم فرستادن پيغمبران بر خداوند عالميان و احتياج بشر به آنان :
اين مطلب را در فرع چهارم از فروع عدل - يعنى - لزوم تكليف بتفصيل بيان نموديم و اينك بطور خلاصه و مضبوط تحت شش دليل به آن اشاره ميكنيم اول - چنانچه ثابت شد خداوند حكيم عالم را از روى حكمت و مصلحت آفريده و پيداست كه مصلحت آن راجع به خودش نميباشد ، زيرا او غنى بالذات است و گذشت كه آفرينش ساير موجودات براى بشر است ، چنانچه در آيات بسيارى اشاره شده و آفرينش انسان براى ايصال نفع است به او و مجرد منافع و نعم دنيوى نميشود مقصود از خلقت باشد ، زيرا تمام آنها زائل شدنى و فناپذير و مشوب بآلام و مصائب و تحصيل اكثر آنها منوط به زحمت و مرارت است .
پس ناچار بايد مقصود از خلقت ايصال بمنافع باقيه و نعم دائمه باشد كه آلوده بآلام و اسقام و مستلزم زحمت و مرارت نباشد و آن منحصر بنعم اخروى است و رسيدن به آنها منوط بقابليت و وسيلهء پيدايش قابليت ، استكمال معرفت و عبوديت خواهد بود ، بنابراين بر خداوند لازم است بوسيله انبياء طرق استكمال و راه سعادت و شقاوت را به بندگان ارائه نمايد و الا نقض غرض « 1 »
هامش
( 1 ) مراد از نقض غرض آنست كه مقصودى كه خداوند از ايجاد فعلى دارد حاصل نشود .