نميشود گفت شما ميگوئيد كه ايشان ميخورند و مىآشامند و محتاج بقضاء حاجت نميشوند فرمود بلى از براى آنكه غذاى ايشان رقيق و لطيف است و ثقل ندارد بلكه از بدن ايشان به عرق خوشبو دفع مىشود گفت چون مىشود كه حورى هر چند شوهر او بنزد او ميرود او را باكره مىيابد فرمود زيرا كه از او طينت طيبى خلق شده است و عاهتى عارض او نميشود و آفتى با جسمش مخلوط مىشود و در سوراخش چيزى به غير از آلت شوهر داخل نميشود و به حيض و امثال نجاسات آلوده نميشود پس رحم بهم پيوسته و چسبيده است زيرا كه غير احليل شوهر داخل نميشود در آن و بيرون نميرود گفت ميگويند كه او هفتاد حله ميپوشد و شوهر او مغز ساقش را از عقب آن حله و پوست و گوشت و استخوان مىبيند فرمود بلى چنان كه احدى از شما درهمى را در ته آبى صاف مىبيند هر چند عمق آن يك نيزه باشد گفت چگونه تنعم ميكنند اهل بهشت بنعم آن و حال آنكه هيچيك از
ايشان نيست كه فرزند يا پدر يا يكى از اقارب يا دوستان خود را در بهشت نه بيند و چون او را در بهشت نه بيند شك نخواهد كرد كه البته در جهنم است پس چگونه گوارا مىشود نعيم بهشت بر كسى كه دوست يا دوستان او در جهنم معذب است حضرت فرمود بعضى از اهل علم گفتهاند كه خدا چنين مىكند كه ايشان فراموش ميكنند آنها را و بعضى گفتهاند انتظار قدوم ايشان ميكشند و اميد دارند كه آنها در اعراف باشند .
مؤلف گويد كه تردد حضرت در جواب شايد باعتبار قصور فهم سائل باشد و قطع نظر از روايت ميتواند بود كه در آن نشأه كه اغراض فاسدهء دنيوى بر طرف شود و محبت ايشان از براى محبوب حقيقى خالص گردد از دشمنان خدا تبرى كنند و با ايشان عداوت بهم رسانند و از عذاب آنها متلذذ شوند همچنانكه در دنيا نيز دوستان خدا قطع محبت از دشمنان خدا كرده بودند و با ايشان مقاتله و محاربه ميكردند و بدست خود ايشان را ميكشتند و لذت از آن ميبردند و حقتعالى فرموده است نمييابى قومى را كه ايمان آوردهاند به خدا و روز قيامت دوستى كنند با كسى كه دشمنى كند با خدا و رسول او هر چند بوده باشند پدران ايشان يا فرزندان ايشان يا برادران ايشان يا خويشان ايشان بآيهء كريمه
يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ وَ صاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ
فى الجمله شهادت بر اين مدعا مىدهد و ميتواند بود كه وجه اصل اين باشد و حضرت از براى قصور فهم سائل ذكر نفرموده و آن دو وجه را كه موافق فهم او بوده از ديگران نقل فرموده باشند و اللّه يعلم - و على بن ابراهيم روايت كرده است از حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله كه فرمود چون داخل بهشت شدم شجرهء طوبى را ديدم كه آن در خانهء على عليه السّلام بود و در بهشت قصرى و منزلى نيست مگر آنكه در آنجا شاخى از شاخهاى او هست و اعلايش سبدها است كه مملو از حلهاى