گويد آنچه قدمش ثابت شد عدمش محال است و عقول و افلاك و هيولاى عناصر را قديم داند و انواع متوالده را قديم داند و اعادهء معدوم را محال داند و افلاك را متصل به يكديگر داند و فاصله در ميان آنها قائل نباشد و خرق و التيام در فلكيات محال داند و عنصريات را در افلاك محال داند و امثال اين عقايد باطله را قائل باشد چگونه اذعان ميتواند كرد به آنكه خدا فاعل مختار است و آنچه خواهد ميتواند كرد و عالم و آدم حادثند و بحشر جسمانى و آنكه بهشت در آسمانست و مشتمل است بر حور و قصور و ابنيه و مساكن و اشجار و انهار و آنكه آسمانها شق ميشوند و پيچيده ميشوند و كواكب بىنور ميشوند و فرو ميريزند بلكه همه فانى ميشوند و آنكه ملائكه اجسامند و بالها دارند و آسمانها مملوند از ايشان و به زمين مىآيند و بالا ميروند و آنكه حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله بمعراج رفت و عيسى عليه السّلام و ادريس به آسمان رفتند و همچنين بسيارى از معجزات انبياء و اوصياء از شق قمر و احياى اموات
و رد شمس و طلوع آن از مغرب و خسوف و كسوف در غير وقت مقرر و جارى شدن نهرهاى عظيم از سنگهاى كوچك و فرو بردن عصاى موسى خروارهاى چوب و ريسمان را و امثال اينها پس معلوم شد كه اعتقاد باصول حكماء با اعتقاد باكثر ضروريات دين جمع نميشود پس يا منكر نبوت انبياء بايد بشوند و يا ايشان را العياذ باللّه از بابت ارباب حيل و معميات دانند كه در تمام عمر مدارشان بر اين بوده كه مردم را بضلالت و جهل مركب اندازند و باصل را در لباس حق بمردم نمايند و هدايت ايشان را به اين فرقهء ضاله حواله كرده باشند و از همه غريبتر آنست كه جمعى كه خود را از اهل شرع ميشمارند و اهتمام عظيم در باب اتيان بآداب و مستحبات مينمايند اين كتب ضلال را از روى اعتقاد درس ميگويند و كسى از ايشان نشنيده كه در مقام رد و انكار و دفع شبهات ايشان درآيند و كسى كه رد و انكار اين عقايد نمايد از جهات ديگر شبهات بر عوام القاء ميكنند كه شايد ترويج عقايد باطلهء خود نمايند يا توانند نمود و طعن مىكنند بر كسى كه بر ارباب اين عقايد لعن كند و فخر مىكنند كه ما از جملهء لاعنين نيستيم
يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ
پس در اصل بهشت و دوزخ جسمانى شكى نيست و كسى كه انكار كند كافر است .
اما متكلمان عامه خلاف كردهاند در آنكه بهشت و دوزخ آيا بالفعل موجودند يا در قيامت موجود خواهند شد اكثر متكلمين را اعتقاد آنست كه موجودند بالفعل و در ابتداى خلق عالم آنها را خلق كردهاند و قليلى از معتزله قائل شدهاند كه بعد از اين مخلوق خواهند شد در قيامت و معلوم نيست كه احدى از اماميه به اين مذهب سخيف قائل شده باشند و اين قول را نسبت به سيد رضى