. ( 1 ) يعنى : پس كه باشد راه نمايندهء من و دربرنده و داخل كنندهء من در روشن‌ترين راهى به سوى معرفت ذات و صفات و آلا و نعما و شرايع و احكام دين تو كه راه شريعت حضرت مصطفى وائمهء هدا باشد . پس ادلّه و براهين به حدّى رسانيده‌اى و بر وجهى نموده‌اى كه سبب معرفت و موجب علم من شده ، كه گويا معلوم را به رأىالعين مىبينم . و در اين فقرهء شريفه ، هدايت و توفيق و ارشاد و اعتماد [ و سؤال و دعا ] و التجا و ابتهال مودّع است ؛ و چون بنده را سه حالت است : حالتى كه گذشته است ، و حالتى كه در آن است ، و حالتى كه خاتمهء كار است ، و نسبت او با حالت گذشته و حالتى كه در آن است ، احتياج او به ايجاد و ابقاست ، و در حالتى كه در آن است ، احتياج او به حفظ و رزق و احسان است و در خاتمه ، احتياج او به عفو و غفران است . پس اين دو فقرهء شريفه ، شامل همه هست كه اوّلًا ايجاد فرموده و بقا داده و نِعَم بىپايان در حال حيات مهيّا فرموده ، و هدايت و معرفت و توفيق داده ، و چون داخل در دين و راه شريعت حضرت مصطفى و ائمه هُدا فرموده ، پس از كمال رحمت و عفو و كَرَم ، قبول توبه خواهد فرمود و از معاصى خواهد گذشت و داخل روضهء رضوان و بهشت جاويدان خواهد فرمود .