( 1 ) سؤال كردند ، حضرت عليه السلام فرمود : « يعنى بايد زندگانى دهيم بندهء صالح را در دنيا ، زندگانى خوب و پاكيزه » . پس حضرت در جواب سائل فرمود : « هي الْقَناعَةُ » ( 2 ) ؛ يعنى حيات طيّبه قناعت است و اكتفا نمودن به اندكْ بضاعت . يا دفع كن ، خداوندا ، سفاهت و اضطراب احتياج و بدى فقر را كه از خوى بد من ناشى است به مهارهاى قناعت ، كه سؤال از كسى نكنم و مالك نفْس خود باشم و صبر نمايم و آبروى خود را ضايع نسازم كه سبب خوارى و بىاعتبارى من گردد . و اين معنى ظاهر است ؛ زيرا كه استغناى قناعت ، فقرا را به صدر تمكّن رسانَد و تكاپوى حرص توانگران را در صف نعال نشانَد . پس در همه حال از فقر و غنا و صحّت و مرض و ضيق و سِعَت ، توكّل بر جناب تو داشته باشم و خلق را لا يضرّ و لا يعطى و لا ينفع ولا يمنع دانم و در اين صورت ، تشبيه قناعت به زمام شتر ، بالكنايه است و زمام ، ترشيح تشبيه است .