واهِبُ الحَياوةِ وَمُقَدِّرُ المَوْتِ وَلَعَلَّ النَّملُ الصِّغارُ يَتَوَهَّمُ أنَّ للَّهِ تعالى زِبانِيينِ كَما لَها فَإنَّها يَتَصَوّرُ أنَّ عَدَمَها نُقصْانٌ لِمَنْ لا يَكوُنانِ لَهُ هكذا حالُ العُقلآء » . ( 1 ) آيا نام برده مىشود دانا به همهء جزئيات و كلّيات ، و توانا به همهء مقدورات ، مگر به واسطه آن كه بخشنده است دانايى را به دانايان و توانايى را به توانايان ؟ پس هر چيزى را كه شما جدا گردانيد او را به وَهم‌هاى خود در دقيق‌ترين و باريك‌ترين معنىهاى او ، پس او ساخته و آفريدهء شماست ، يا ساخته شدهء شماست . مثل شما برگشته شده است به سوى شما و حق تعالى ، بخشندهء زندگانى و اندازه‌كنندهء مرگ است ، و شايد كه مورچهء كوچك ، توهّم كند اين كه مر خداى تعالى را دو شاخ است ، چنان‌كه از براى اوست . پس به تحقيق كه مورچه تصوّر مىكند اين را كه نبودن آنها نقصان است از براى كسى كه ندارد آن را همچنين است حال دانايان در چيزى كه وصف مىكنند خداى تعالى را به آن . پس قادر و عالم بودن ، بخشيدن علم و قدرت است . پس فقرهء شريفه ، دالّ است بر نفى صفات زايده بر ذات ، و دليل است بر بطلان قول اشاعره .