( 1 ) . دربارهء آن حضرت فرمود : « و جعلنا سراجا منيرا » ( 2 ) . به طلوع صبح ، از خواب [ غفلت ] بيدار شوند و به طلوع نور آن حضرت ، از خواب ضلالت و عدم رسته ، به عرصه‌گاه هدايت راه يابند ، و به انوار وجود با جود آن سرور ، از ظلمات كفر و آتش‌پرستى و شرك و عبادت اجسام ( 3 ) رهايى يابند و به سرحدّ ضياى يگانه‌پرستى و معارف يقينى رسيده‌اند .

( 4 ) كه اوست دليل لامع پيدا بر ذات و صفات خود ؛ زيرا كه هميشه به خودى خود ظاهر است و آثار قدرت و علم و كمالات ، مِن جميع الجهاتش ، پيوسته واضح است و آناً فَآناً ، قبول دعاى بيچارگان و بىكسان مىنمايد ، وقتى كه از روى بندگى و اخلاص خوانند او را ، و ردّ دعاى ايشان نمىكند و هميشه از اوست كه كَرَم و لطف و احسان مىيابند . پس هر چه به نظر آيد ، آثار صُنع او - عزّ شأنه - نمايد و به غير آثار صنع او - جلّ شأنه - به هيچ وجه مِن الوجوه ، چيزى ننمايد و آنهايى كه اين معنى دريافته‌اند ، به غيرِ رضاى او چيزى نيافته‌اند و مرادات او - جلّ شأنه - را بر ارادات و خواهش‌هاى خود ، اختيار كرده‌اند و هيچ چيز از وجود او - جلّ شأنه و عظم سلطانه ولا إله غيره - ظاهرتر نيست و هستى او پيداتر از همهء هستىهاست و به خودى خود ، پيداست و پيدايى ساير هستىها از اوست .