عظيم‌تر است از آن كه ذوى العقول ، مدح و ثناى او ، كما هو ، توانند نمود ؛ چه ، به هر مرتبه از مراتب ثنا كه مشغول گردند ، فوق او اطوارى چند است از استحقاق ثنا و تعظيم ، كما أشار إليه سيد المرسلين - صلوات اللَّه وسلامه عليه وعلى آله الطيّبين - : « لااحصي ثناءً عَلَيكَ أنتَ كما اثنيت عَلى نَفسِكَ » ( 1 ) وقالَ داود عليه السلام : « يا رَبّ ! كيفَ أشكركَ و شكري لَكَ نِعمةٌ اخرى توجِبُ عليَّ الشُّكرَ » ( 2 ) . و باز ، ثناى نيكو آن است كه تعقّل مثنى عليه ممكن باشد ، يا ادراك صفات و نعوت جلال او چنانچه هست ميسّر باشد ، و همهء عقول و اوهام قاصرند از اين مقام و عاجزند از ادراك آن پس قول از مادِحين و مخلوقين ، اگر چه به صورت مدح متعارف واقع باشد و دالّ بر كمال مدح باشد ، امّا در نفس الامر حقّ مدح او - جلّ و علا - نخواهد بود از جهت عدم اطّلاع بر آنچه مدح و ثناى اوست . پس فقرهء شريفه ، تنبيه است بر بطلان آنچه حكم كند اوهام و عُقول در حق او - جلّ شأنه - .