و رويى روشنى مىدهد مر اهل آسمان را ، و بر دو روى از شمس نوشته است » . بعد از آن گفت : « آيا مىدانيد چه نوشته است ؟ » . گفتيم ما : خدا و رسول او داناترند . گفت : « نوشتهاى كه بر روى اهل آسمانهاست ، اين است كه : خدا ، منوّر آسمانها و زمين است ، و نوشتهاى كه بر روى زمين است ، اين است كه : [ محمّد و ] على ، روشنى زمينههاست . و نيز ( 1 ) نيشابورى در تفسير خود از حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام نقل كرده كه از براى ماه دو روست كه روشن مىگرداند به آن دو رو اهل آسمانها و زمينها را و بر هر دو روى او چيزى نوشته است آيا مىدانيد چه نوشته شده است ؟ گفتند : خدا و رسول داناترند ، پس فرمود : بر روئى كه به طرف آسمان است نوشته شده است :
( 2 ) ، و بر رويى كه به طرف زمينهاست نوشته شده است : « مُحَمَّدٌ وَعَليٌّ نُورُ الْارَضينَ » ( 3 ) . ديگر مؤيّد اين معنى آيهء كريمهء :
( 4 ) است ، چون نور متعارف ، كيفيتى است كه باصره ادراك مىكند ، اولًا ، و به واسطهء او ساير مُدرَكات ديده مىشود ، هم چه كيفيتى كه از آفتاب به اجسام كثيفه فَيَضان مىپذيرد ، اطلاق نور به اين معنى بر خداى غفور نشايد . پس بعضى در كلام تقديرى كردهاند كه « اللَّه ذوُ النّورِ » ، يعنى خدا ، خداوند و صاحب نور آسمانها و زمين است ؛ چه هر چه نورى دارد ، ذاتى يا عَرَضى ، همه از عطيّهء فيض اوست ، يا مصدر به معنى اسم فاعل است كه « اللَّهُ مُنَوِّرُ السَّماواتِ وَالْأرْضِ » . خدا روشن كنندهء آسمانهاست به ملائكهء مقرّبين ، و نوردهندهء زمين است به انبياى مرسلين و ائمهء معصومين ، يا روشنىبخش آيينهء دلهاى ساكنان