اسماء [ مباركهء ] ايشان از اسماى علاى الهى اشتقاق يافته است ، و خداى تعالى است على عظيم و اشتقاق كرده براى ايشان نامى از نامهاى خود . ( 1 ) بنا بر اين تأويل ، معنى آيهء كريمه آن است كه : شمارِ شهور كه عبارت از ائمه هدى - عليهم السلام - اند نزد خداى تعالى دوازده شهر است در لوح محفوظ ( يا در قرآن مجيد ) روزى كه آفريد خدا آسمانها را و زمين را و از آن شهور ، چهار را به اعتبار اشتقاق نام ، حرمتى است و اين احترام ايشان دين راستى است . پس ظلم مكنيد بر نفسهاى خود در اين شهور دوازدهگانه كه بر آن چيزى افزائيد يا از آن پارهاى كاهيد . و مؤيّد اين معنى ، احاديث وارد شده . هرگاه كسى تأمّل نمايد ، تسميهء دوازده امام به شهور اثنا عشر بعيد نيست ؛ چرا كه اشتقاق شهر از شُهرت است ، و ماه را به جهت آن شهر گويند كه در ميان خلق به كثرتِ احتياج ، مشهور است ، و شك نيست كه شهرت آن سروران در تسميهء ايشان به شهور استبعاد ارباب عناد را راه گفتگو نماند .
ميراث حديث شيعه — صفحة 137
مساهمون: مهدى مهريزى
ص١٣٧
چون نباشند شهرهء آفاق ؟ * شهريار زمانه ايشاناند .
و معرفت شهور كه محرّم و صفر است تا به آخر و حرام از آنها رجب و ذوالقعده و ذوالحجه و محرّم است ، اين دين قيم نيست ؛ زيرا كه يهود و نصارا و باقى ملل و اديان و هفتاد و دو گروه و شيعه ، همهء اين ماهها را مىشناسند و به نامهاشان مىشمارند ، و اين مشخّص است كه دين ، قيّم نيست ؛ بلكه مقصود به اين شهور ، ائمهء اثنى عشرند ، كما وَرَدَ في تفسير أهل البيت .
و نيز مؤيّد اين معنى مىتواند بود :
« وَ الْفَجْرِ * وَ لَيالٍ عَشْرٍ * وَ الشَّفْعِ وَ الْوَتْرِ *
هامش
( 1 ) . الهداية الكبرى ، ص 377 ؛ الغيبة ، النعمانى ، ص 88 ؛ الغيبة ، الطوسى ، ص 149 ؛ مناقب ابنشهر آشوب ، ج 1 ، ص 244 .