شهلاى يزدى « 1 »
ميرزا سيّد محمّد على فرزند ميرزا عبد الوهاب حسنى حسينى مدرسى يزدى ، از اجلّهء سادات طباطبايى و سلسلهء مدرسين ، از شعراى برجسته در نظم و نثر بود .
اشعار شهلا در تذكرهء خودش ( تذكرهء شبستان ) بسيار است او در سال 1277 قمرى مىزيسته است و اخيرا تذكره شبستان به كوشش اكبر قلمسياه بچاپ رسيده است .
از اوست :
در گلستانم و جوياى سهى بالايى * ديده جايى نگران دارم و خاطر جايى
*
نگاهم كردى و از دل ربودى صبر و آرامم * مرا حيران به كار خويشتن چون ساختى رفتى
*
دلى نمانده اگر در جهان غمين چه عجب * كه شد نصيب دل من هرآنچه بود غمى
ز بسكه تيره و تارى ندانم اى شب هجر * كه روزگار منى يا كه زلف آن صنمى
*
يار را با غير اگر بينم نرَنجم زان كه باشد * هر بهارى را خزانى هر خزانى را بهارى
ايضا
سخنى ساخته دشمن ز زبان من و تو * كافكند طرح جدائى به ميان من و تو
پيش از اين يار نمىكرد به ما اينهمه جور * آرى اين شيوه بود رسم زمان من و تو
از كنار من بيدل مرو از بدخوئى * اينچنين نيست خوشايند ميان من و تو
ما كه گشتيم در اول به جهان شهرهء عشق * آخر اى دل ز چه گُم گشت نشان من و تو
*
هر جور كه خواهى بكن اى دوست كه « شهلا » * مهر تو به دل دارد و انكار ندارد
*
مىكند نالهء مرغان گلستان اثر ، امّا * اثر نالهء مرغان گرفتار ندارد
هامش
( 1 ) . ص 922 از حديقة الشعراء جلد دوم ، آتشكدهء آذر ( آيتى ) ص 300 ، تذكرهء شبستان از شهلا