رابطه با امر دين و بيان حلال و حرام حجّت است و بايد به دو مراجعه كرده و از وى متابعت كرد و معناى وجوب تقليد هم همين است .
ه : ابن ابى يعفور از حضرت ( ع ) سئوال نمود : وقتى محتاج به مسألهاى شدم كه خود بدان عمل كنم يا كسى از من مسألهاى پرسيد كه حكمش را ندانستم به چه كسى مراجعه كنم ؟
حضرت در جواب فرمودند : چه چيز تو را مانع مىشود از اينكه به ثقفى يعنى محمد بن مسلم مراجعه كنى ، معلوم مىشود قول و فتواى محمد بن مسلم و هكذا روايات او از معصومين ( ع ) ( كه در آن عصر فتوى هم بلسان نقل حديث بوده ) حجت است و گرنه امام ( ع ) سائل را به محمد بن مسلم يا ديگرى ارجاع نمىدادند .
و : باز وقتى شعيب عقرقوقى مشابه سئوال قبل را از امام نمود حضرت در جواب فرمود : « عليك بالاسدى » يعنى به ابو بصير مراجعه كن .
ز : و وقتى كه على بن مسيب از امام معصوم ( ع ) مىپرسد در امر دين به چه كسى مراجعه كنم ؟ حضرت مىفرمايد : بر تو باد به زكريا بن آدم زيرا كه وى امين در دين و دنياى شما است و از او دين خود را بگيريد .
ح : از همهء روايات واضحتر اينكه امام ( ع ) به ابان بن تغلب مىفرمايد : برو و در مسجد مدينه جلوس كن و براى مردمان ( مسلمين و شيعيان ما ) فتوا بده ( و حلال و حرام خدا را بيان كن ) بدرستيكه من دوست مىدارم كه در ميان شيعيانم امثال تو مشاهده شوند ( من به تو افتخار مىكنم ) .
ط : از همه روايات قبل واضحتر توقيع شريفى است كه از ناحيهء مقدسه در
شرح اصول استنباط ( فارسى ) — صفحة 391
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٣٩١