از شيعه ) مشهور و معروف است ( شهرت روائى دارد ) اخذ كن و حديث شاذ نادر را طرح كن ( شاذ و نادر هم تفنّن در عبارت است و مراد يكى است ) .
عرضكردم : مولاى من اگر هردو حديث باهم مشهور بودند ( هردو شهرت روائى دارند و هردو را معظم محدثين از قول شما نقل مىكنند ) و از سوى شما فرارسيده بودند وظيفهء من چيست ؟ و بكدام عمل كنم ؟
حضرت فرمود : به آن حديثى كه راويانش نزد تو عادلتر و در پيش تو موثقتر هستند عمل كن ( و آن را كه رواتش عادل يا ثقهاند طرح كن ) .
عرضكردم : اگر هردو حديث راويانش مورد وثوق و قابل قبول بودند چى ؟
حضرت فرمود : آن دو را عرضه كنيد به آراء و فتاواى عامّه پس هركدام كه با رأى عامه موافق بود آن را ترك كنيد و هركدام كه مخالف عامه بود بدان اخذ كنيد زيرا كه حق در آن حديثى است كه مخالف عامّه باشد .
عرضكردم : اگر هردو حديث موافق عامه بود ( يك حديث با فتواى يك مفتى سنى و حديث ديگر با فتواى مفتى ديگر ) و يا هردو مخالف عامه بود ( مثلا رأى عامّه در فلان مسئله حرمت است ولى حديثين متعارض يكى دال بر وجوب و ديگرى بر استحباب است ) در اينجا وظيفهء من چيست ؟
حضرت فرمود : در اين هنگام ببين كداميك از متعارضين مطابق احتياط است و همان را اخذ كن و ديگرى را طرح كن ( مثلا اگر شبهه تحريميه است حديث دال بر حرمت احوط است و اگر وجوبيه است دالّ بر وجوب ) .
عرضكردم : اگر هردو موافق احتياط بود ( يعنى هردو مبين حكم الزامى هستند مثلا يكى دلالت دارد بر وجوب ديگرى بر حرمت يا يكى بر وجوب ظهر
شرح اصول استنباط ( فارسى ) — صفحة 350
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٣٥٠