و ديگرى مىگويد : امام ( ع ) فرمود : صلوة الجمعة ليست بواجبة ) و ما متحير مانده و نمىدانيم كه كدام حق و كدام باطل است ؟ در اين گونه موارد وظيفهء ما چيست ؟
حضرت فرمود : ( وقتى دو حديث متعارض بدست شما رسيد و ) ندانستيد كه كدام حق است شما در وسعت بوده و آزاديد كه به هركدام خواستيد عمل نمائيد .
اين حديث شريف مستقيما به سراغ تخيير رفته و اصلا صحبتى از مرجحات ننموده .
حديث دوّم : حرث بن مغيره گويد : از امام صادق ( ع ) شنيدم كه فرمود :
هرگاه حديثى را از اصحابت ( شيعيان ) شنيدى و همگى راويان آن موثق بودند تو در وسعت بوده و به هركدام خواستى اخذ مىكنى البته اين آزادى و اختيار محدود است يعنى تا زمانى است كه امام زمان خودت را ملاقات كنى و مطلب را به حضرتش ردّ كرده و از محضرش حقيقت را جويا شوى .
اين حديث شريف نيز بدون ذكر مرجحات سخن از تخيير به ميان آورده ولى يك تخيير مغيا و موقت به رؤيت امام ( ع ) كه مربوط به فرض حضور امام و تمكن از استعلام از حضرتش مىباشد .
حديث سوّم : مكاتبهء حميرى به محضر امام زمان ( ع ) : حميرى طى نامهاى به محضر امام زمان عجل الله تعالى فرجه الشريف از حضرتش پرسيد : فى المصلى اذا قام من التشهد الاول الى الركعة الثالثة هل يجب عليه ان يكبرا او يجوزان يقول بحول الله و قوته اقوم و اقعد ؟
حضرت در جواب مرقوم فرمودند : « فى ذلك حديثان احدهما اذا انتقل
شرح اصول استنباط ( فارسى ) — صفحة 343
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٣٤٣