حديث هفتم : قول امام ( ع ) كه فرمود : هرچه كه از نمازت و وضويت گذشته ( اجزائى را كه انجام دادهاى ) سپس متذكر شدى و توجه پيدا كردى به اينكه بالاخره آيا عمل من صحيح است يا خير ؟ پس به همان نحو كه هست بگذر و بنا را بر صحت بگذار و به شكت اعتنا نكن .
حديث هشتم : قول امام ( ع ) در مورد كسى كه پس از فراغت از وضو شك كرده بود كه فرمود : او در هنگاميكه وضو مىساخت ملتفتتر بود از حالا كه شك مىكند ( يعنى به شكش اعتنا نكند و بنا را بر اتيان بگذارد ) .
حديث نهم : صحيحهء على بن جعفر از برادر بزرگوارش حضرت موسى بن جعفر ( ع ) : على بن جعفر گويد : از حضرتش سئوال كردم راجع به مردى كه داراى وضو بوده سپس شك مىكند كه آيا داراى وضو است يا خير چه كند ؟
فرمودند : اگر در اثناء نماز ملتفت شد بايد از نماز منصرف شده و وضو ساخته و نماز را اعاده كند و اگر پس از فراغ از نماز دچار چنين شكى شده البته همان عمل او را مجزى است و اعاده لازم نيست .
حديث دهم : حضرتش در رابطه با شك در نماز پس از خروج وقت آن فرمودند : اگر شك تو پس از خروج وقت نماز است پس حائل و مانع داخل شده پس اعاده لازم نيست .
قوله : هذه عمدة : مهمترين روايات باب قاعده فراغ و تجاوز اين ده روايت بود كه ذكر شد و هنگاميكه ما در اين روايات دقيق مىشويم به اين نتيجه مىرسيم كه تمامى اين احاديث مشير به يك حقيقت هستند و آن اينكه شك در اصل وجود يا شك در صحت پس از تجاوز از محل يا عمل و ورود در غير آن قابل اعتنا نيست و شك در
شرح اصول استنباط ( فارسى ) — صفحة 300
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٣٠٠