سجده شده بايد بگذرد ( و به شكش اعتنا نكند ) و اگر شك در سجده دارد پس از اينكه براى ركعت بعدى قيام نموده باز هم بگذرد سپس به صورت كبراى كلى فرمودند :
هرچيزى كه شك شود در آن و حال آنكه از محل شئ مشكوك تجاوز شده و وارد غير آن شده بايد بر اين عمل ادامه دهد و بگذرد و به شك خود اعتنا نكند كه دوباره عمل را اعاده كند يا آن جزء مشكوك را اعاده كند . . . ( طبق اين حديث هم معيار دخول در غير است ) .
حديث سوم : موثقهء ابن بكير از محمد بن مسلم از امام باقر ( ع ) كه حضرت فرمود : هرآنچه كه در او شك كردى و از محل آن گذشته بود پس بگذار و بگذر و به شك خود اعتنا نكن و بنا را بگذار بر اينكه آنچنان كه بوده انجام دادهاى .
حديث چهارم : موثقه ابن ابى يعفور : هرگاه در عضوى از اعضاء وضو شك كردى و حال آنكه وارد غير وضو شده بودى به شك خود اعتنا نكن و شكت به هيچ است بعد به صورت حصر فرمودند : منحصرا شك در چيزى است كه تجاوز نكرده باشى ( مفهومش اينست كه بعد از تجاوز از محل شك ارزشى ندارد ) .
حديث پنجم : روايت محمد بن مسلم از امام باقر ( ع ) : هرآنچه كه در او شك كنى پس از فراغ از نماز پس بگذر و به شكت اعتنا نكن .
حديث ششم : روايت زراره از امام باقر ( ع ) : حضرت فرمود : هنگاميكه از وضو ساختن فارغ شدى و وارد نماز يا كار ديگرى شدى سپس شك كردى كه آيا وضويت كامل بوده يا خير ؟ بدانكه چيزى بر تو نيست ( و همان وضوئى كه گرفتى صحيح است و نمازت را بجاى آور . . . ) .
شرح اصول استنباط ( فارسى ) — صفحة 299
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٢٩٩